لطفا صبر کنید ...



وبلاگ

لیست کلاسیک

DrAsadzade-higher-risk-acl-injuries-women-tn.jpg

اردیبهشت ۳, ۱۳۹۷ آسیب های ورزشیزانو0

آسیب وارد شده به رباط صلیبی قدامی (ACL) چیزی است که به محض وقوع آن را احساس می‌کنید؛ حتی گاهی صدای آن را می‌شنوید: صدایی کلیک مانند. به فاصله یک لحظه احساس می‌کنید زیر پایتان خالی شده است.

این اتفاق احتمالا به این معنی است که برای مدتی از میادین ورزشی دور خواهید بود و تا مدت‌ها در مسیر جراحی و بازتوانی خواهید بود. اگرچه بسیاری از ورزشکاران با این عارضه آشنایی دارند، اما شاید بیشتر آنها ندانند که در اکثر ورزش‌ها، آسیب و پارگی رباط صلیبی قدامی به مراتب بیشتر برای خانم‌ها اتفاق می‌افتد.

چه چیزی باعث تفاوت قابل توجه جنسیتی در بروز این نوع عارضه می‌شود؟ محققان در بررسی این مسئله تئوری‌های متفاوتی ارائه می‌کنند، که بر مبنای تفاوت‌های ساختار بدنی و نوع حرکت در مردان و زنان است. این یافته‌ها می‌تواند مانع بروز این اتفاق برای شما شود و حتی باعث شود استفاده بهینه‌تری از قابلیت های بدنی خود در ورزش داشته باشید.

رباط صلیبی قدامی چگونه در ورزش دچار آسیب می‌شود؟

اکثر آسیب‌های ACL در دو نوع حرکت ورزشی متداول اتفاق می‌افتند: تغییر جهت ناگهانی و فرود. تغییر جهت ناگهانی عبارت است از یک قدم سریع برای شتاب در جهتی متفاوت. فرود، افتادن محکم بر روی پا بعد از برداشتن یک قدم یا پرش است. این دو حرکت علیرغم آن که به برخورد بین بازیکنان ارتباطی ندارند، زمینه‌ساز 70% جراحت‌های ACL هستند.

این دو حرکت منجر به تغییر شکل رباط صلیبی قدامی می‌شوند. در اثر تغییر جهت ناگهانی و فرود بر روی پا، قابلیت مقاومت ACL در برابر نیروهای خمش و چرخشی به خطر می‌افتد. اما این دو حرکت بخش اصلی اکثر ورزشها هستند؛ چرا جراحت‌های رباط صلیبی قدامی در خانم‌ها بیشتر به وقوع می‌پیوندد؟

چرا خانم‌ها بیشتر در معرض خطر هستند؟

برخی آمارها حاکی است خانم‌ها چهار تا شش برابر بیشتر از آقایان دچار این نوع سانحه می شوند. تئوری‌های متفاوتی در این زمینه ارائه شده است، از جمله:

  • روش‌های متفاوت پرش و فرود در ورزشکاران: در انجام پرش و فرود، خانم‌ها بیشتر از آقایان متکی به ماهیچه چهارسر ران (واقع در ناحیه جلوی ران) هستند، در حالی که آقایان بیشتر از ماهیچه‌های همسترینگ (در پشت ران) استفاده می‌کنند. این تفاوت می‌تواند در فشار وارد به لیگامان‌های زانو تأثیر بسزایی داشته باشد. در ورزشکارانی که در فرود زانوهای خود را بیشتر از هم باز می‌کنند احتمال جراحت رباط صلیبی قدامی کمتر دیده می‌شود. بر اساس تحقیقات، خانم‌ها بیشتر از آقایان در حین فرود زانوها را نزدیک به هم نگه می‌دارند.

  • به خستگی جسمانی بیشتر اهمیت بدهید: احتمال این که یک ورزشکار خسته نکات فنی را در فرود آمدن رعایت نکند بیشتر است. مخصوصاً زمانی که ورزشکار خسته در حین ورزش در آخرین لحظه تصمیم به تغییر جهت می‌گیرد.
  • تفاوت های آناتومیک: برخی محققان علت تفاوت آماری را در تفاوت ساختار اسکلت بدن مردان و زنان می دانند. «شکاف بین کندیلی» (اینترکندیلار ناچ یا Intercondylar notch) شیاری است که محل چسبیدن رباط های صلیبی است و در مردان بزرگتر از زنان است. یکی از علل محدودیت حرکت ACL در زنان می‌تواند باریکتر بودن این فرورفتگی باشد. همچنین خانم‌ها لگن عریض تری نسبت به آقایان دارند که ممکن است باعث آسیب پذیری بیشتر رباط در حرکت هایی باشد که زانوها به هم نزدیکترند.

برای کاستن از خطر آسیب‌های ACL چه باید کرد؟

استفاده از برنامه‌های ورزشی تحت نظارت کارشناسان سلامت می‌تواند قدرت پا و تکنیک‌های فرود آمدن را بهبود بخشد. با انجام آموزش‌های صحیح، میزان وقوع این نوع آسیب در ورزشکاران رشته‌های والیبال، فوتبال و بسکتبال کاهش می‌یابد. این تکنیک‌ها همچنین می‌تواند باعث بالا رفتن بازدهی ورزشکار، افزایش میزان پرش عمودی، بهبود شتاب‌گیری و تغییر جهت دویدن در حین ورزش باشد.

همچنین توصیه عمومی برای پیشگیری از این نوع سوانح، تقویت ماهیچه‌های پشتیبانی‌کننده زانو است. بعلاوه حفظ و ارتقای انعطاف‌پذیری این ماهیچه‌ها (از جمله با انجام حرکات کششی بعد از تمرین ورزشی) از اهمیت بالایی برخوردار است.

 


DrAsadzade-using-crutches-canes-walkers-tn.jpg

اگر دست یا پای شما دچار شکستگی شود یا روی پا و زانویتان عمل جراحی انجام شود، و یا دچار سکته بشوید پزشک معالج شما ممکن است برای دوره درمان لوازم کمکی برای راه رفتن تجویز کند. استفاده از عصای زیر بغل، عصا و واکر می تواند کمک کننده شما در برداشتن نیروی وزن از روی پای مصدوم یا ضعیف، حفظ تعادل در ایستادن، و امنیت بیشتر در انجام کارهای روزمره باشد.

در ابتدای استفاده از این نوع لوازم کمکی بهتر است کسی در کنارتان باشد و در حفظ تعادل کمکتان کند. اگرچه در ابتدا ممکن است استفاده از این لوازم دشوار به نظر بیاید، اما با کمی راهنمایی و تمرین قادر خواهید بود اعتماد بنفس تان را در راه رفتن بازیابید و یاد بگیرید چگونه از این لوازم کمکی استفاده کنید.

 

محیط خانه را آماده کنید

انجام چند تغییر ساده در محیط خانه می تواند از سُر خوردن و سقوط احتمالی شما جلوگیری کند:

  • زیرپایی ها، سیم های برق و هر چیز دیگری که در مسیر رفت و آمد شما ممکن است باعث زمین خوردن بشود را جمع کنید.
  • چیدمان مبل ها را به گونه ای انجام دهید که مسیر رفت و آمد مناسبی بین اتاق ها ایجاد شود.
  • جعبه ها، گلدان ها و هر گونه اشیاء دیگری که در راه پله ها قرار دارد را بردارید.
  • از رفتن به اتاق ها و دالان های کم نور خودداری کنید و برای مسیر اتاق تا دستشویی نور کافی نصب کنید.
  • در دستشویی و حمام حتی الامکان از زیرپایی های چسب دار و ثابت، میله های کمکی بر روی دیوار، و توالت فرنگی، و صندلی مخصوص دوش گرفتن قرار دهید.
  • چیدمان خانه را به نحوی انجام دهید که وسایل مورد نیاز شما به راحتی در دسترس تان باشد و بقیه وسایل مزاحمتان نباشد.
  • برای برداشتن وسایل حتما از کیف یا کوله پشتی استفاده کنید که نیازی به برداشتن با دست نباشد.

 

عصای زیر بغل

نحوه صحیح استفاده

  • وقتی صاف ایستاده اید، قسمت بالای عصاها باید 3-5 سانتیمتر پایین تر از زیر بغل ها باشد.
  • دستگیره های عصاها باید با بالای لگن در یک خط باشد.
  • وقتی عصا را می گیرید آرنج دستها باید کمی خمیده شده باشند.
  • برای پیشگیری از آسیب های احتمالی به اعصاب و رگ های ناحیه زیر بغل، وزن را باید بر روی دست ها بیاندازید، نه زیر بغل.

راه رفتن

کمی به جلو خم شوید و عصا را حدود سی سانتیمتر جلوتر بگذارید. قدمتان را طوری بردارید انگار پای مصدوم را قرار است بردارید، اما به جای آن وزن را روی عصا بیاندازید. بدنتان را به آرامی به جلو برانید تا بین عصاها قرار بگیرد. قدم را با پای سالم کامل کنید. وقتی پای سالم را زمین گذاشتید، عصاها را برای برداشتن قدم بعد جلو ببرید. همیشه به جلو نگاه کنید نه به قدم هایتان.

نشستن

به آرامی به سمت عقب به یک صندلی مستحکم حرکت کنید. پای مصدوم را در مقابلتان قرار دهید و هر دو عصا را با یک دست بگیرید. دست دیگر را به پشت ببرید تا پشتی صندلی را لمس کنید. به آرامی بدن خود را به پایین برای نشستن هدایت کنید. وقتی نشستید، عصاها را در نزدیکی خود و به صورت برعکس تکیه دهید تا به زمین نیافتند.

برای برخاستن از صندلی خود را به لبه صندلی نزدیک کنید. هر دو عصا را با یک دست در طرف پای آسیب دیده بگیرید. خود را به بالا بکشید و روی پای سالم برخیزید.

پله ها

برای بالا رفتن از پله ها با عصا، لازم است از نظر بدنی قوی و منعطف باشید. رو به پله ها بایستید، نرده را با یک دست بگیرید و هر دو عصا را با زیر بغل دست دیگر بگیرید. برای بالا رفتن، پای سالم را روی پله بعد بگذارید و پای مصدوم را در پشت سر صاف نگه دارید.

وقتی می خواهید از پله ها پایین بروید، پای مصدوم را در جلو به صورت صاف نگه دارید و با پای سالم روی پله بعدی بپرید. احتمالا برای این کار –حداقل در روزهای اول- لازم است کسی به کمک تان بیاید. اگر راه پله بدون نرده است، عصاها را زیر بغل بگیرید و با پای سالم پله ها را یک به یک بالا یا پایین بروید.

اگر احساس عدم تعادل دارید، می توانید روی هر پله بنشینید و به صورت نشسته پله ها را یک به یک بالا یا پایین بروید. از پایین ترین پله شروع کنید در حالی که پای آسیب دیده را مستقیم و رو به جلو گذاشته اید. هر دو عصا را به صورت افقی در دست مخالف بگیرید. باسن را به کمک پای سالم و دست دیگر به پله بعدی  بکشید.

 

عصا

استفاده از عصا برای مواقعی که مشکل جزئی در حفظ تعادل دارید، یا در ناحیه بالاتنه و پا احساس ضعف می کنید و یا درد و جراحت دارید می تواند مفید باشد. اگر مسن هستید به همراه داشتن عصا می تواند در راه رفتن با آسودگی و امنیت بیشتر کمک کند و در مواردی باعث استقلال شما در انجام کارهای روزمره شود.

نحوه صحیح استفاده

  • وقتی صاف ایستاده اید، قسمت بالای عصا باید با خط تا خوردن مچ و دست همسطح باشد.
  • وقتی عصا را می گیرید آرنج باید کمی خمیده باشد.
  • عصا را با دست مخالف ناحیه آسیب دیده بگیرید. برای مثال اگر پای راستتان صدمه دیده است، عصا را با دست چپ بگیرید.

راه رفتن

برای شروع، عصا را یک قدم کوچک جلوتر از خودتان بگذارید و روی پای صدمه دیده قدم بگذارید. قدم را با پای سالم تمام کنید.

پله ها

برای بالا رفتن از پله ها، عصا را در دست مخالف پای آسیب دیده بگیرید. با دست دیگر نرده ها را بگیرید. ابتدا با پای سالم و سپس روی پای آسیب دیده قدم بگذارید. برای پایین آمدن از پله ها ابتدا عصا را روی پله بگذارید، سپس پای مصدوم، و در نهایت پای سالم، که وزن را تحمل می کند.

 

واکر

اگر جراحی تعویض مفصل زانو یا جراحی تعویض مفصل ران انجام داده اید، یا مشکل عدیده دیگری دارید، برای حفظ تعادل و راه رفتن نیازمند وسایل کمکی بیش از عصا یا عصای زیربغل هستید. واکر با چهار پایه در این شرایط بیشترین میزان تعادل را برایتان فراهم می کند. واکر کمک می کند تمام یا بخشی از فشار وزن تان را از نیمه پایینی بدن بردارید و باعث می شود بخشی از وزن بدن را توسط بازوها بکشید. با گذشت زمان و بازیافتن توان و قوای جسمانی، خواهید توانست وزن بیشتری را با پاهایتان بکشید.

نحوه صحیح استفاده

  • وقتی صاف ایستاده اید، قسمت بالای واکر باید با خط تا خوردن مچ و دست در یک امتداد باشد.
  • وقتی دسته های واکر را گرفته اید، آرنج ها باید کمی خمیده باشند.
  • پشتتان را صاف نگه دارید. روی واکر قوز نکنید.
  • دقت کنید نوک پلاستیکی پایه های واکر درست باشند. این قطعات قابل تعویض هستند.

راه رفتن

ابتدا واکر را یک قدم جلوتر از خودتان بگذارید و مطمئن شوید هر چهار پایه آن در یک سطح روی زمین قرار گرفته اند. با دو دست بالای واکر را محکم بگیرید و پای آسیب دیده را به ناحیه میانی واکر بگذارید. قدم تان را کامل نکنید. همزمان با این که پای سالم را به جلو می آورید، با دستها روی واکر به سمت پایین فشار بیاورید و پای سالم را به اندازه پای دیگر جلو بگذارید. وقتی می خواهید بچرخید قدم های کوچک بردارید و به آهستگی حرکت کنید.

نشستن

برای نشستن، به عقب حرکت کنید تا جایی که پاهایتان صندلی را لمس کند. دست را به پشت ببرید تا نشیمن صندلی را لمس کنید. به آرامی بدن خود را به پایین هدایت کنید تا روی صندلی بنشینید.

برای ایستادن، با تکیه بر قوای بازوها خود را بالا بکشید و دسته های واکر را بگیرید. برای ایستادن واکر را به سمت خود نکشید و یا خم نکنید.

پله ها

با واکر هرگز از پله ها تردد نکنید.


DrAsadzade-return-sport-after-injury-1.jpg

اردیبهشت ۳, ۱۳۹۷ آسیب های ورزشی0

تحمل آسیب های ورزشی نه تنها دردناک است بلکه می تواند خسته کننده و وقت گیر هم باشد. قرار گرفتن در این شرایط می تواند کاسه صبر شما را لبریز کند، و طبیعی است در این شرایط بخواهید به سرعت به ورزش مورد علاقه خود بازگردید. با این حال، در نظر داشته باشید بزرگترین دلیل بروز آسیب های احتمالی در ورزش، داشتن سابقه آسیب مشابه در گذشته است. به عبارت دیگر پس از رفع یک آسیب دیدگی -علیرغم آن که علائم و درد آن از بین رفته باشد، و با وجود بازیافتن قدرت و تحرک کامل- احتمال بروز یک آسیب دیگر در آینده دو تا چهار برابر بیشتر از دیگران است. محققان به دنبال بررسی دلایل این مسئله هستند تا بتوانند روند بازگشت به سلامت جسمانی بعد از آسیب ها را بهتر کنند. با این حال رعایت این نکات به شما برای بازگشت به ورزش پس از آسیب، و کاهش خطر آسیب در آینده کمک خواهد کرد:

یک: عجله نکنید

برای بسیاری از مردم، پایان دوران درمان مانند بیرون آمدن از یک گودال تاریک است. آنها با دیدن بارقه های نور، بلافاصله به همان برنامه تمرین ورزشی خود برمی گردند، انگار هیچ آسیبی اتفاق نیافتاده است؛ بدون توجه به این که دوران نقاهت بدن آنها را از آمادگی دور نگه داشته است. نادیده گرفتن این مسئله شما را مستعد ابتلا به همان آسیب و یا آسیب های دیگر می کند. بهبودی کامل مسیری است که پس از پایان دوره درمان تا حصول اطمینان از بازیافتن تمام عناصر مورد نیاز برای ورزش ادامه می یابد.

دو: ریکاوری بین دوره های تمرینی ضروری است

نکته ای که چندان مورد توجه قرار نمی گیرد این است که تمرین ورزشی در کوتاه مدت شما را ضعیف تر می کند؛ پیشرفت جسمانی شما بستگی زیادی به میزان و کیفیت بازه استراحت بین جلسات آموزشی دارد. ورزشکارانی که انگیزه بسیار بالایی برای بازگشت به ورزش حرفه ای دارند اغلب به همین دلیل با تأخیر مواجه می شوند. کاستن از مدت زمان استراحت به معنی ریکاوری ناقص است و در شرایطی که بافت های بدن توان مقابله با استرس بالا را ندارند، می تواند منجر به آسیب شود. در عین حال، این نکته به این معنی نیست که دو روز بدون تحرک بر روی نیمکت بنشینید و منتظر دوره تمرینی بعدی خود باشید. ریکاوری علاوه بر استراحت نیازمند تغییر در برنامه روزانه شماست. برای مثال، شرکت در جلسات تمرین های کششی، پیاده روی، دوچرخه سواری، و شنا کردن از جمله روش هایی است که می تواند باعث پیشرفت و تسریع ریکاوری شما شود و به شما کمک کند تا سریعتر و ایمن تر به ورزش بازگردید.

سه: حرکت نرمشی جادویی وجود ندارد

بسیاری از ورزشکاران حرفه ای فکر می کنند فقط باید تمرینات ورزشی خاصی را انجام دهند، و تمرین های دیگر اتلاف زمان و انرژی است. این اشتباه رایج می تواند احتمال دچار شدن به یک آسیب دیگر، و حتی در برخی موارد آسیب خطرناک تر را به طرز قابل توجهی افزایش دهد.

هیچ برنامه ورزش و نرمش به خصوصی وجود ندارد که انجام آنها یک ورزشکار را به قهرمانی برساند. ورزشکاران حرفه ای نیز برنامه های آمادگی جسمانی خود را بر اساس شرایط تغییر می دهند.

چهار: تمرینات متمرکز روی بخش آسیب دیده را حذف نکنید

بسیاری به خاطر ترس از درد حرکات ورزشی درگیرکننده عضو قبلا آسیب دیده را انجام نمی دهند. نگرانی از این که آن عضو دوباره آسیب ببیند، ممکن است برخی از ورزشکاران را از انجام حرکات تمرینی ایمن روی آن عضو بازدارد. اما این تصمیم می تواند منجر به ریکاوری ناقص پس از آسیب دیدن شود و عملا شما را در برابر صدمات احتمالی در مسابقات ورزشی آسیب پذیر کند.

 

بازگشت به مسابقات ورزشی با صبر و برنامه ریزی انجام شدنی است، حتی در برخی موارد با آمادگی بیشتر نسبت به دوران پیش از صدمه ورزشی. انجام تمرینات برنامه ریزی شده با نظارت متخصصان و توجه به عکس العمل های بدن باعث شده بسیاری از قهرمانان ورزشی بتوانند پس از بروز آسیب به میادین ورزشی بازگردند.


DrAsadzade-common-sports-injuries-1.jpg

زانو بزرگترین مفصل بدن و ساختار پیچیده ای است که بیشتر از سایر قسمتها تحت فشار قرار می گیرد. این مفصل که نقش کلیدی را در حرکت بدن بر عهده دارد، نسبت به ضربات و صدمات آسیب پذیر است. معمولا شایع ترین صدمات ورزشکاران مربوط به مفصل زانو است و حدود 2.5 میلیون صدمات زانوی ناشی از ورزش در سال رخ می دهد. بسیاری از آسیبهای زانو با اقدامات ساده ای مانند استفاده از بریس زانو و تمرینات تقویتی با موفقیت درمان می شود. اما درمان برخی از صدمات زانو ممکن است نیاز به جراحی داشته باشد.اگر چه نمی توان از همه صدمات زانو جلوگیری کرد، اما از طریق آموزش آناتومی زانو و چگونگی آسیب دیدن آن، همچنین آموزش بهترین روش برای مراقبت از زانوی آسیب دیده، میتوان از عوارض احتمالی یا از کار افتادگی طولانی مدت ناشی از آسیبهای شایع زانو جلوگیری کرد.

مشکل زانو اغلب توسط آسیب به یک یا چند ساختار زانو به وجود می آید، اما ممکن است علتهای دیگری نیز داشته باشد. برخی از افراد بیشتر از دیگران مستعد مشکلات زانو هستند. بسیاری از مشاغل، ورزشها و فعالیتهای تفریحی، افرایش سن و یا ابتلا به عوارضی مانند پوکی استخوان یا آرتروز زانو احتمال بروز مشکلات زانو را افزایش می دهند. زانو یک مفصل لولایی است که مسئول تحمل وزن و حرکت پاها است. این مفصل از استخوان، منیسک، رباط و تاندون تشکیل شده است.

آسیبهای زانو
زانوی افراد اغلب در طول فعالیتهای بدنی، ورزش و یا سقوط از ارتفاع مجروح می شود. علائم شایع زانوی آسیب دیده شامل درد و تورم، مشکل تحمل وزن بدن و بی ثباتی زانو است.

کشیدگی و رگ به رگ شدن
کشیدگی و رگ به رگ شدن به معنی آسیب دیدگی رباط است. شایع ترین موارد آسیبهای زانو ، مربوط به رباط صلیبی قدامی و رباط جانبی داخلی می باشد. این جراحات معمولاً در ورزش هایی مانند فوتبال و بسکتبال رخ می دهد، زیرا در این ورزشها زانو ممکن است تحت پیچش ناگهانی، تغییر جهت سریع، پرش و فرود آسیب زا قرار گیرد. پس از آسیب دیدگی زانو اغلب صدای ترق تروق و یا کلیک شنیده میشود که با تورم همراه است. دیگر علایم آن عبارتند از درد و حساسیت به لمس مفصل زانو و درد در هنگام راه رفتن.

پارگی منیسک
به طور کلی پارگی منیسک در ورزشهایی رخ می دهد که شامل حرکات پیچیدن، چرخش و یا تکل کردن است. حتی فرسودگی طبیعی پیری می تواند عامل تضعیف کننده منیسک باشد و به نوبه خود میتواند سبب پارگی منیسک در اثر یک چرخش ساده زانو در طول فعالیتهای عادی روزانه شود. علائم پارگی منیسک معمولاً درد، سفتی، تورم، قفل کردن و کاهش دامنه حرکتی زانو هستند.

شکستگی
شکستگی زانو اغلب به دلیل تروما و وارد شدن ضربه شدید ناشی از افتادن، تصادف با وسیله نقلیه و ورزشهای پُربرخورد رخ می دهد. شکستگی کشکک شایعترین شکستگی مربوط به زانو است.

فعالیت و استفاده بیش از حد زانو
درد زانوی دوندگان یا درد جلوی زانو رایج ترین آسیب زانو است. این اصطلاح به اختلالات مختلفی از جمله سندروم درد پاتلوفمورال (کشککی-رانی) اشاره دارد. این عوارض دردناک در میان ورزشکارانی مانند دوندگان و دوچرخه سواران شایع است.در این وضعیت، افراد درد پشت زانو و یا اطراف زانو را تجربه می کنند که ممکن است به ران یا ساق پاها هم کشیده شود. این درد با فعالیت بدتر شده و با استراحت برطرف می گردد.

پیشگیری از آسیب های زانو
رعایت نکات زیر می تواند به جلوگیری از آسیب های زانو کمک کند:

  • گرم کردن بدن با راه رفتن و حرکات ملایم کششی، قبل و بعد از بازی های ورزشی
  • قوی نگه داشتن ماهیچه های پا با استفاده از پله ها، دوچرخه ثابت و یا کار کردن با وزنه
  • عدم تغییر ناگهانی در شدت تمرینات
  • تعویض کفشهای فرسوده و انتخاب کفشهای کاملاً اندازه و دارای انعطاف پذیری و کشش مناسب
  • حفظ وزن مناسب بدن برای جلوگیری از وارد شدن فشار اضافی بر زانو
  • استفاده از کمربند ایمنی
  • استفاده از محافظ و گاردهای زانو در ورزشهایی که در آن احتمال جراحت زانو وجود دارد

 

زانو یک مفصل پیچیده و تحمل کننده وزن بدن است که عضوی ضروری برای تحرک بوده و نسبت به صدمات و جراحات، آسیب پذیر است. رایج ترین آسیب های زانو شامل کشیدگی، دررفتگی، پارگی، استفاده بیش از حد و شکستگی است. در همه صدمات زانو، قوی نگه داشتن و حفظ انعطاف پذیری ماهیچه های پا و اقدام فوری برای مراقبت های پزشکی جهت اطمینان از تشخیص دقیق و درمان مناسب آسیب دیدگی زانو ضروری است. علاوه بر این، قوی نگه داشتن ماهیچه های نگهدارنده پا و تمرین پیشگیری از آسیب دیدگی زانو به حفظ سلامت زانو در طول عمر کمک خواهد کرد.


سایت اختصاصی دکتر امید اسدزاده، متخصص ارتوپدی و جراحی زانو
هدف این وب سایت معرفی خدمات کلینیک دکتر اسدزاده و ارائه اطلاعات علمی مستند در زمینه ارتوپدی، روش های درمانی، اعمال جراحی و PRP است.

کلیه حقوق این سایت برای کلینیک ارتوپدی دکتر اسدزاده محفوظ است