لطفا صبر کنید ...



وبلاگ

لیست کلاسیک

DrAsadzade-higher-risk-acl-injuries-women-tn.jpg

آسیب وارد شده به رباط صلیبی قدامی (ACL) چیزی است که به محض وقوع آن را احساس می‌کنید؛ حتی گاهی صدای آن را می‌شنوید: صدایی کلیک مانند. به فاصله یک لحظه احساس می‌کنید زیر پایتان خالی شده است.

این اتفاق احتمالا به این معنی است که برای مدتی از میادین ورزشی دور خواهید بود و تا مدت‌ها در مسیر جراحی و بازتوانی خواهید بود. اگرچه بسیاری از ورزشکاران با این عارضه آشنایی دارند، اما شاید بیشتر آنها ندانند که در اکثر ورزش‌ها، آسیب و پارگی رباط صلیبی قدامی به مراتب بیشتر برای خانم‌ها اتفاق می‌افتد.

چه چیزی باعث تفاوت قابل توجه جنسیتی در بروز این نوع عارضه می‌شود؟ محققان در بررسی این مسئله تئوری‌های متفاوتی ارائه می‌کنند، که بر مبنای تفاوت‌های ساختار بدنی و نوع حرکت در مردان و زنان است. این یافته‌ها می‌تواند مانع بروز این اتفاق برای شما شود و حتی باعث شود استفاده بهینه‌تری از قابلیت های بدنی خود در ورزش داشته باشید.

رباط صلیبی قدامی چگونه در ورزش دچار آسیب می‌شود؟

اکثر آسیب‌های ACL در دو نوع حرکت ورزشی متداول اتفاق می‌افتند: تغییر جهت ناگهانی و فرود. تغییر جهت ناگهانی عبارت است از یک قدم سریع برای شتاب در جهتی متفاوت. فرود، افتادن محکم بر روی پا بعد از برداشتن یک قدم یا پرش است. این دو حرکت علیرغم آن که به برخورد بین بازیکنان ارتباطی ندارند، زمینه‌ساز 70% جراحت‌های ACL هستند.

این دو حرکت منجر به تغییر شکل رباط صلیبی قدامی می‌شوند. در اثر تغییر جهت ناگهانی و فرود بر روی پا، قابلیت مقاومت ACL در برابر نیروهای خمش و چرخشی به خطر می‌افتد. اما این دو حرکت بخش اصلی اکثر ورزشها هستند؛ چرا جراحت‌های رباط صلیبی قدامی در خانم‌ها بیشتر به وقوع می‌پیوندد؟

چرا خانم‌ها بیشتر در معرض خطر هستند؟

برخی آمارها حاکی است خانم‌ها چهار تا شش برابر بیشتر از آقایان دچار این نوع سانحه می شوند. تئوری‌های متفاوتی در این زمینه ارائه شده است، از جمله:

  • روش‌های متفاوت پرش و فرود در ورزشکاران: در انجام پرش و فرود، خانم‌ها بیشتر از آقایان متکی به ماهیچه چهارسر ران (واقع در ناحیه جلوی ران) هستند، در حالی که آقایان بیشتر از ماهیچه‌های همسترینگ (در پشت ران) استفاده می‌کنند. این تفاوت می‌تواند در فشار وارد به لیگامان‌های زانو تأثیر بسزایی داشته باشد. در ورزشکارانی که در فرود زانوهای خود را بیشتر از هم باز می‌کنند احتمال جراحت رباط صلیبی قدامی کمتر دیده می‌شود. بر اساس تحقیقات، خانم‌ها بیشتر از آقایان در حین فرود زانوها را نزدیک به هم نگه می‌دارند.

  • به خستگی جسمانی بیشتر اهمیت بدهید: احتمال این که یک ورزشکار خسته نکات فنی را در فرود آمدن رعایت نکند بیشتر است. مخصوصاً زمانی که ورزشکار خسته در حین ورزش در آخرین لحظه تصمیم به تغییر جهت می‌گیرد.
  • تفاوت های آناتومیک: برخی محققان علت تفاوت آماری را در تفاوت ساختار اسکلت بدن مردان و زنان می دانند. «شکاف بین کندیلی» (اینترکندیلار ناچ یا Intercondylar notch) شیاری است که محل چسبیدن رباط های صلیبی است و در مردان بزرگتر از زنان است. یکی از علل محدودیت حرکت ACL در زنان می‌تواند باریکتر بودن این فرورفتگی باشد. همچنین خانم‌ها لگن عریض تری نسبت به آقایان دارند که ممکن است باعث آسیب پذیری بیشتر رباط در حرکت هایی باشد که زانوها به هم نزدیکترند.

برای کاستن از خطر آسیب‌های ACL چه باید کرد؟

استفاده از برنامه‌های ورزشی تحت نظارت کارشناسان سلامت می‌تواند قدرت پا و تکنیک‌های فرود آمدن را بهبود بخشد. با انجام آموزش‌های صحیح، میزان وقوع این نوع آسیب در ورزشکاران رشته‌های والیبال، فوتبال و بسکتبال کاهش می‌یابد. این تکنیک‌ها همچنین می‌تواند باعث بالا رفتن بازدهی ورزشکار، افزایش میزان پرش عمودی، بهبود شتاب‌گیری و تغییر جهت دویدن در حین ورزش باشد.

همچنین توصیه عمومی برای پیشگیری از این نوع سوانح، تقویت ماهیچه‌های پشتیبانی‌کننده زانو است. بعلاوه حفظ و ارتقای انعطاف‌پذیری این ماهیچه‌ها (از جمله با انجام حرکات کششی بعد از تمرین ورزشی) از اهمیت بالایی برخوردار است.

 


DrAsadzade-knee-arthroscopy-intro-tn.jpg

آرتروسکوپی روشی نوین در جراحی است که به جراح اجازه می‌دهد بدون انجام برش‌های بزرگ در بدن بیمار، داخل زانو را از لابلای پوست و بافت ها ببیند. این روش برای تشخیص و درمان بخش وسیعی از مشکلات زانو مورد استفاده قرار می‌گیرد.

در طی آرتروسکوپی زانو، جراح دوربین کوچکی را که آرتروسکوپ نامیده می‌شود به درون مفصل زانو می‌فرستد. دوربین تصاویر برداشته شده را به یک مانیتور ارسال می‌کند که جراح از آن برای هدایت ابزارهای جراحی مینیاتوری استفاده می‌کند.

با توجه به این که آرتروسکوپ و ابزارهای جراحی مورد استفاده در این روش بسیار کوچک هستند، برخلاف جراحی‌های باز، پزشک جراح می‌تواند از برش‌های کوچک استفاده کند. این به معنی درد کمتر در بیمار، سفتی کمتر مفصل، و کوتاه شدن دوره بازتوانی و برگشت به فعالیت‌های روزمره است.

 

آرتروسکوپی زانو در چه مواردی توصیه می‌شود؟

بر اساس آمارها سالانه چهار میلیون عمل آرتروسکوپی زانو در جهان انجام می‌شود. اگر زانوی شما در شرایطی باشد که روش‌های غیرجراحی نتواند مشکل را برطرف کند، جراح می‌تواند آرتروسکوپی زانو را پیشنهاد کند. روش‌های غیرجراحی شامل استراحت، فیزیوتراپی، و داروهایی است که می‌تواند التهاب را کاهش دهد. آرتروسکوپی زانو می‌تواند علائم دردناک بسیاری از مشکلاتی که به غضروف ها و بافت‌های اطراف مفصل آسیب می‌رساند را برطرف نماید. جراحی‌های متداول زانو که در آنها از آرتروسکوپی می‌توان استفاده کرد عبارتند از:

  • ترمیم یا برداشتن منیسک پاره شده
  • بازسازی رباط صلیبی قدامی‌پاره شده
  • برداشتن بافت سینویال ملتهب
  • اصلاح غضروف مفصلی آسیب دیده
  • برداشتن قطعات شکسته شده استخوان یا غضروف
  • درمان مشکلات کشکک (یا کاسه) زانو
  • درمان عفونت خونی یا سپسیس زانو

 

آماده شدن برای عمل

پیش از انجام این نوع جراحی، جراح ارتوپد ممکن است آزمایش‌های پیش از عمل تجویز کند تا اطمینان حاصل کند جراحی عوارضی برایتان ندارد. این آزمایش ها شامل آزمایش خون و الکتروکاردیوگرام (EKG) است.

در صورتی که سلامت جسمانی شما مورد تأیید باشد، به احتمال زیاد لازم است شب پیش از عمل را در بیمارستان بگذرانید. در این صورت لازم است لیست داروهایی را که به صورت مداوم مصرف می‌کنید به جراح بدهید. پیش از عمل دستورالعمل‌های لازم از طرف بیمارستان به اطلاع شما خواهد رسید.

بیهوشی

آرتروسکوپی زانو ممکن است با بیحسی موضعی، منطقه ای یا بیهوشی عمومی‌انجام شود، که به ترتیب باعث بی حس شدن زانو، یا بی حسی از کمر به پایین، و یا بیهوشی کامل می‌شوند.

 

جراحی

برای شروع، جراح چند برش کوچک روی زانو باز می‌کند که اصطلاحاً «پورتال» نامیده می‌شوند. از یک مایع استریل برای پر کردن مفصل زانو و شستن مایعات تیره مفصل استفاده می‌شود که به جراح کمک می‌کند ساختارهای درون زانو را به وضوح و با جزئیات بالا ببیند.

اولین قدم برای جراح، تشخیص درست عارضه است. بر اساس تصاویر دریافتی از آرتروسکوپ جراح آن را هدایت خواهد کرد. اگر نیاز به جراحی باشد، جراح ابزارهای ریزی را از طریق برش‌های کوچک دیگر روی پوست به داخل مفصل می‌فرستد. هر یک از این ابزارها برای کارهایی مانند برش، سطح برداری، ترمیم منیسک و غیره طراحی شده اند.

جراحی‌های آرتروسکوپی زانو اکثراً کمتر از یک ساعت طول می‌کشد، که بستگی به نوع عارضه تشخیص داده شده و جراحی انجام گرفته دارد. پس از بخیه زدن برش‌های انجام یافته، زانو را باندپیچی می‌کنند.

احتمال بروز مشکلات و عوارض بعدی در جراحی‌های آرتروسکوپی زانو بسیار پایین است، و اگر اتفاق بیافتد معمولا جزئی است و به سادگی رفع می‌شود. این مشکلات شامل عفونت، لخته شدن خون، سفتی زانو، و جمع شدن خون در زانو است.

 

بهبودی

معمولا یک یا دو ساعت پس از انجام این نوع جراحی از بیمارستان مرخص می‌شوید. روند بهبود پس از آرتروسکوپی زانو سریع‌تر از جراحی‌های باز است ولی لازم است پس از مرخص شدن دستورالعمل‌های دکتر را به دقت انجام دهید.

احساس درد امری معمول پس از انجام جراحی است. ممکن است برای تسکین درد داروهایی به صورت موقتی برایتان تجویز شود. علاوه بر داروهای مسکن، پزشک ممکن است برای پیشگیری از لخته شدن خون داروهایی مانند آسپرین نیز تجویز کند.

تا چند روز پس از جراحی پایتان را حدالامکان بالا نگه دارید. برای تسکین درد و بهبود ورم، با تأیید پزشک می‌توانید از یخ استفاده کنید.

محل جراحی را تمیز و خشک نگه دارید. تیم پزشکی توضیحاتی در مورد تعویض باندپیچی زانو و زمان و نحوه استحمام به شما خواهند داد.

چند روز پس از جراحی برای معاینه به پزشک مراجعه می‌کنید تا وضعیت جراحی بازبینی شود و درمان پس از عمل شروع شود.

اکثر بیماران پس از عمل به عصای زیربغل یا دیگر وسایل کمکی برای راه رفتن نیاز دارند. جراح به شما خواهد گفت چه موقعی می‌توانید روی پای عمل شده راه بروید. معمولا یک تا سه هفته پس از انجام عمل می‌توانید رانندگی کنید، ولی لازم است در این مورد با پزشک مشورت کنید.

برای بازیافتن محدوده حرکت و قدرت ماهیچه‌های اطراف، لازم است تا چند هفته پس از عمل، زانویتان را ورزش دهید. حرکت‌های درمانی نقش مهمی‌ در میزان بهبودی دارند. مراجعه به فیزیوتراپ می‌تواند باعث ارتقای روند بهبودی شود.

 

نتیجه عمل

بسیاری از بیماران پس از انجام آرتروسکوپی زانو می‌توانند بدون هرگونه محدودیت به فعالیت‌های روزمره بازگردند. البته این بستگی به نوع صدمات وارد شده به زانو دارد و متفاوت است.

به جز عمل جراحی بازسازی رباط زانو، شش تا هشت هفته طول می‌کشد تا به زندگی عادی بازگردید؛ البته برای برخی ممکن است کمتر از این طول بکشد. اگر کار شما نیازمند فعالیت بالای جسمانی است زمان بیشتری طول می‌کشد تا به کار برگردید.

برخی از بیماران باید پس از این نوع جراحی در سبک زندگی خود تغییراتی ایجاد کنند؛ برای مثال ورزش‌های سنگین مانند دویدن را به فعالیت‌های سبک تر مانند شنا یا دوچرخه سواری تبدیل کنند. این نوع تصمیمات را با مشاوره پزشک جراح انجام دهید.




DrAsadzade-using-crutches-canes-walkers-tn.jpg

اگر دست یا پای شما دچار شکستگی شود یا روی پا و زانویتان عمل جراحی انجام شود، و یا دچار سکته بشوید پزشک معالج شما ممکن است برای دوره درمان لوازم کمکی برای راه رفتن تجویز کند. استفاده از عصای زیر بغل، عصا و واکر می تواند کمک کننده شما در برداشتن نیروی وزن از روی پای مصدوم یا ضعیف، حفظ تعادل در ایستادن، و امنیت بیشتر در انجام کارهای روزمره باشد.

در ابتدای استفاده از این نوع لوازم کمکی بهتر است کسی در کنارتان باشد و در حفظ تعادل کمکتان کند. اگرچه در ابتدا ممکن است استفاده از این لوازم دشوار به نظر بیاید، اما با کمی راهنمایی و تمرین قادر خواهید بود اعتماد بنفس تان را در راه رفتن بازیابید و یاد بگیرید چگونه از این لوازم کمکی استفاده کنید.

 

محیط خانه را آماده کنید

انجام چند تغییر ساده در محیط خانه می تواند از سُر خوردن و سقوط احتمالی شما جلوگیری کند:

  • زیرپایی ها، سیم های برق و هر چیز دیگری که در مسیر رفت و آمد شما ممکن است باعث زمین خوردن بشود را جمع کنید.
  • چیدمان مبل ها را به گونه ای انجام دهید که مسیر رفت و آمد مناسبی بین اتاق ها ایجاد شود.
  • جعبه ها، گلدان ها و هر گونه اشیاء دیگری که در راه پله ها قرار دارد را بردارید.
  • از رفتن به اتاق ها و دالان های کم نور خودداری کنید و برای مسیر اتاق تا دستشویی نور کافی نصب کنید.
  • در دستشویی و حمام حتی الامکان از زیرپایی های چسب دار و ثابت، میله های کمکی بر روی دیوار، و توالت فرنگی، و صندلی مخصوص دوش گرفتن قرار دهید.
  • چیدمان خانه را به نحوی انجام دهید که وسایل مورد نیاز شما به راحتی در دسترس تان باشد و بقیه وسایل مزاحمتان نباشد.
  • برای برداشتن وسایل حتما از کیف یا کوله پشتی استفاده کنید که نیازی به برداشتن با دست نباشد.

 

عصای زیر بغل

نحوه صحیح استفاده

  • وقتی صاف ایستاده اید، قسمت بالای عصاها باید 3-5 سانتیمتر پایین تر از زیر بغل ها باشد.
  • دستگیره های عصاها باید با بالای لگن در یک خط باشد.
  • وقتی عصا را می گیرید آرنج دستها باید کمی خمیده شده باشند.
  • برای پیشگیری از آسیب های احتمالی به اعصاب و رگ های ناحیه زیر بغل، وزن را باید بر روی دست ها بیاندازید، نه زیر بغل.

راه رفتن

کمی به جلو خم شوید و عصا را حدود سی سانتیمتر جلوتر بگذارید. قدمتان را طوری بردارید انگار پای مصدوم را قرار است بردارید، اما به جای آن وزن را روی عصا بیاندازید. بدنتان را به آرامی به جلو برانید تا بین عصاها قرار بگیرد. قدم را با پای سالم کامل کنید. وقتی پای سالم را زمین گذاشتید، عصاها را برای برداشتن قدم بعد جلو ببرید. همیشه به جلو نگاه کنید نه به قدم هایتان.

نشستن

به آرامی به سمت عقب به یک صندلی مستحکم حرکت کنید. پای مصدوم را در مقابلتان قرار دهید و هر دو عصا را با یک دست بگیرید. دست دیگر را به پشت ببرید تا پشتی صندلی را لمس کنید. به آرامی بدن خود را به پایین برای نشستن هدایت کنید. وقتی نشستید، عصاها را در نزدیکی خود و به صورت برعکس تکیه دهید تا به زمین نیافتند.

برای برخاستن از صندلی خود را به لبه صندلی نزدیک کنید. هر دو عصا را با یک دست در طرف پای آسیب دیده بگیرید. خود را به بالا بکشید و روی پای سالم برخیزید.

پله ها

برای بالا رفتن از پله ها با عصا، لازم است از نظر بدنی قوی و منعطف باشید. رو به پله ها بایستید، نرده را با یک دست بگیرید و هر دو عصا را با زیر بغل دست دیگر بگیرید. برای بالا رفتن، پای سالم را روی پله بعد بگذارید و پای مصدوم را در پشت سر صاف نگه دارید.

وقتی می خواهید از پله ها پایین بروید، پای مصدوم را در جلو به صورت صاف نگه دارید و با پای سالم روی پله بعدی بپرید. احتمالا برای این کار –حداقل در روزهای اول- لازم است کسی به کمک تان بیاید. اگر راه پله بدون نرده است، عصاها را زیر بغل بگیرید و با پای سالم پله ها را یک به یک بالا یا پایین بروید.

اگر احساس عدم تعادل دارید، می توانید روی هر پله بنشینید و به صورت نشسته پله ها را یک به یک بالا یا پایین بروید. از پایین ترین پله شروع کنید در حالی که پای آسیب دیده را مستقیم و رو به جلو گذاشته اید. هر دو عصا را به صورت افقی در دست مخالف بگیرید. باسن را به کمک پای سالم و دست دیگر به پله بعدی  بکشید.

 

عصا

استفاده از عصا برای مواقعی که مشکل جزئی در حفظ تعادل دارید، یا در ناحیه بالاتنه و پا احساس ضعف می کنید و یا درد و جراحت دارید می تواند مفید باشد. اگر مسن هستید به همراه داشتن عصا می تواند در راه رفتن با آسودگی و امنیت بیشتر کمک کند و در مواردی باعث استقلال شما در انجام کارهای روزمره شود.

نحوه صحیح استفاده

  • وقتی صاف ایستاده اید، قسمت بالای عصا باید با خط تا خوردن مچ و دست همسطح باشد.
  • وقتی عصا را می گیرید آرنج باید کمی خمیده باشد.
  • عصا را با دست مخالف ناحیه آسیب دیده بگیرید. برای مثال اگر پای راستتان صدمه دیده است، عصا را با دست چپ بگیرید.

راه رفتن

برای شروع، عصا را یک قدم کوچک جلوتر از خودتان بگذارید و روی پای صدمه دیده قدم بگذارید. قدم را با پای سالم تمام کنید.

پله ها

برای بالا رفتن از پله ها، عصا را در دست مخالف پای آسیب دیده بگیرید. با دست دیگر نرده ها را بگیرید. ابتدا با پای سالم و سپس روی پای آسیب دیده قدم بگذارید. برای پایین آمدن از پله ها ابتدا عصا را روی پله بگذارید، سپس پای مصدوم، و در نهایت پای سالم، که وزن را تحمل می کند.

 

واکر

اگر جراحی تعویض مفصل زانو یا جراحی تعویض مفصل ران انجام داده اید، یا مشکل عدیده دیگری دارید، برای حفظ تعادل و راه رفتن نیازمند وسایل کمکی بیش از عصا یا عصای زیربغل هستید. واکر با چهار پایه در این شرایط بیشترین میزان تعادل را برایتان فراهم می کند. واکر کمک می کند تمام یا بخشی از فشار وزن تان را از نیمه پایینی بدن بردارید و باعث می شود بخشی از وزن بدن را توسط بازوها بکشید. با گذشت زمان و بازیافتن توان و قوای جسمانی، خواهید توانست وزن بیشتری را با پاهایتان بکشید.

نحوه صحیح استفاده

  • وقتی صاف ایستاده اید، قسمت بالای واکر باید با خط تا خوردن مچ و دست در یک امتداد باشد.
  • وقتی دسته های واکر را گرفته اید، آرنج ها باید کمی خمیده باشند.
  • پشتتان را صاف نگه دارید. روی واکر قوز نکنید.
  • دقت کنید نوک پلاستیکی پایه های واکر درست باشند. این قطعات قابل تعویض هستند.

راه رفتن

ابتدا واکر را یک قدم جلوتر از خودتان بگذارید و مطمئن شوید هر چهار پایه آن در یک سطح روی زمین قرار گرفته اند. با دو دست بالای واکر را محکم بگیرید و پای آسیب دیده را به ناحیه میانی واکر بگذارید. قدم تان را کامل نکنید. همزمان با این که پای سالم را به جلو می آورید، با دستها روی واکر به سمت پایین فشار بیاورید و پای سالم را به اندازه پای دیگر جلو بگذارید. وقتی می خواهید بچرخید قدم های کوچک بردارید و به آهستگی حرکت کنید.

نشستن

برای نشستن، به عقب حرکت کنید تا جایی که پاهایتان صندلی را لمس کند. دست را به پشت ببرید تا نشیمن صندلی را لمس کنید. به آرامی بدن خود را به پایین هدایت کنید تا روی صندلی بنشینید.

برای ایستادن، با تکیه بر قوای بازوها خود را بالا بکشید و دسته های واکر را بگیرید. برای ایستادن واکر را به سمت خود نکشید و یا خم نکنید.

پله ها

با واکر هرگز از پله ها تردد نکنید.


DrAsadzade-osgood-schlatter-intro-tn.jpg

تیر ۳۱, ۱۳۹۷ زانو0

بیماری اُزگود اشلاتر یکی از عارضه های شایع ایجاد کننده درد زانو در سنین نوجوانی است و معمولا در نوجوانانی بروز می یابد که در حرکات ورزشی شامل دویدن، پرش و تغییر جهت های ناگهانی فعالیت دارند، از قبیل فوتبال، بسکتبال و … این بیماری نوعی التهاب در ناحیه زیر زانو در منطقه ای که تاندون کشکک به استخوان درشت نی متصل می شود، ایجاد می کند.

این عارضه اگرچه قبلا بیشتر در بین پسران دیده می شد، امروزه فاصله جنسیتی چندانی بین دختران و پسران از لحاظ میزان شیوع آن وجود ندارد. بیماری اُزگود اشلاتر بیشتر در پسران 12 تا 14 سال و دختران 10 تا 13 ساله رخ می دهد که این تفاوت به دلیل بلوغ زودتر دختران است.

 

علائم

درد و تورم زیر ناحیه کشکک زانو علائم اصلی بیماری اُزگود اشلاتر هستند. درد معمولا در حین برخی فعالیت ها از جمله دویدن، تا شدن زانو، و پریدن شدیدتر می شود و با استراحت آرامتر می شود.

این علائم معمولا در یک زانو رخ می دهد ولی ممکن است در هر دو زانو نیز مشاهده شود. عوارض اُزگود اشلاتر ممکن است هفته ها یا ماه ها ادامه داشته باشد، و تا وقتی فرزند شما در حال رشد است ممکن است در آینده دوباره تکرار شود.

 

مراجعه به پزشک

اگر درد زانو مانع فعالیت های روزمره فرزندتان می شود بهتر است با پزشک متخصص تماس بگیرید. در صورتی که علائم حادی از قبیل تورم و قرمز شدن زانو، و یا بروز تب با درد زانو، قفل شدن یا بی ثباتی زانو ملاحظه کردید حتماً با پزشک تماس بگیرید.

عوامل

در حین فعالیت هایی که شامل پریدن، دویدن و خم شدن هستند، از جمله فوتبال، بسکتبال، والیبال و غیره، عضلات ران (ماهیچه چهارسر ران) تاندون متصل کننده کشکک زانو و صفحه رشد بالای استخوان درشت نی را می کشند. این استرس وقتی مکرراً اتفاق می افتد منجر به کشیده شدن صفحه رشد در نقطه ای که تاندون وارد درشت نی شده است می شود که نتیجه آن درد و التهاب زانو است. در برخی افراد بدن تلاش می کند با ایجاد استخوان جدید فاصله به وجود آمده را پر کند، که منجر به ایجاد یک توده استخوانی در آن نقطه می شود.

عوارض جانبی

عوارض جانبی بیماری اُزگود اشلاتر غیرمعمول هستند. این عوارض در صورت بروز می تواند منجر به درد مزمن و تورم شوند. پس از التیام عوارض، ممکن است یک توده استخوانی در پایین کشکک زانو شکل بگیرد. ممکن است این توده به صورت دائمی روی زانو بماند، که معمولا خللی در عملکرد زانو ایجاد نمی کند.

 


DrAsadzade-ha-injections-faq-1.jpg

  • تزریق هیالورونیک اسید در چه مواردی مفید است؟
  • تزریق هیالورونیک اسید برای چه کسانی مناسب نیست؟
  • تزریق هیالورونیک اسید کاهش پس از چه مدت منجر به کاهش درد زانو می شود؟
  • کاهش درد به دست آمده با تزریق هیالورونیک اسید تا چه مدت ادامه می یابد؟
  • آیا تزریق کمتر از پنج بار هم در کاهش درد مؤثر است؟
  • آیا درمان با هیالورونیک اسید برای کاهش درد آرتروز کافی است؟
  • شایع ترین عوارض جانبی درمان با هیالورونیک اسید چیست؟
  • آیا می توان تزریق هیالورونیک اسید را مکرراً انجام داد؟
تزریق هیالورونیک اسید در چه مواردی مفید است؟

هیالورونیک اسید (مانند هیالگان) یک روش درمانی برای درد آرتروز زانو است و تزریق آن زمانی تجویز می شود که داروهای مسکن اثربخشی ندارند و یا فیزیوتراپی و تمرینات بدنی کافی نیستند. انتخاب روش درمانی مناسب برای شما توسط پزشک متخصص بر اساس میزان پیشرفت بیماری آرتروز، میزان درد، و سوابق روش های درمانی که قبلا استفاده شده انجام می شود.

تزریق هیالورونیک اسید برای چه کسانی مناسب نیست؟
  • اگر سابقه واکنش آلرژیک قبلی به هیالورونیک اسید یا مواد مشابه داشته اید، پزشک معالج شما این دارو را تجویز نخواهد کرد.
  • اگر در اطراف محل تزریق عفونت یا بیماری های پوستی وجود داشته باشد نباید تزریق هیالورونیک اسید به زانو انجام دهید.
  • اگر به محصولات ساخته شده بر پایه پرندگان از قبیل پر، تخم مرغ و مرغ حساسیت دارید با پزشک خود مشورت کنید.
    پزشک شما با بررسی سوابق پزشکی و معاینه زانو می تواند تعیین کند که آیا تزریق هیالورونیک اسید می تواند برای شما تجویز شود یا نه.
تزریق هیالورونیک اسید کاهش پس از چه مدت منجر به کاهش درد زانو می شود؟

میزان واکنش بدن به تزریق هیالورونیک اسید بر اساس شدت آرتروز زانو، شدت درد، و شرایط جسمانی هر بیمار می تواند متفاوت باشد. کاهش درد در برخی بیماران به فاصله یک هفته پس از شروع درمان با هیالورونیک اسید است اما به طور معمول کاهش درد پس از سومین مرحله تزریق خواهد بود.

کاهش درد به دست آمده با تزریق هیالورونیک اسید تا چه مدت ادامه می یابد؟

پنج بار تزریق هیالورونیک اسید با فواصل زمانی یک هفته می تواند باعث کاهش درد تا شش ماه شود. میزان درد باقیمانده پس از این نوع تزریق برای بیماران متفاوت است.

آیا تزریق کمتر از پنج بار هم در کاهش درد مؤثر است؟

بر اساس آمار جمع آوری شده از بیماران در بازه زمانی دو ماهه پس از تزریق هیالورونیک اسید، سه بار تزریق با فواصل زمانی یک هفته نیز برای برخی بیماران مؤثر بوده است.

آیا درمان با هیالورونیک اسید برای کاهش درد آرتروز کافی است؟

واکنش بدن هر بیمار به درد با دیگران می تواند متفاوت باشد. برای برخی مبتلایان به آرتروز، تزریق هیالورونیک اسید برای کاهش درد کافی است. برخی دیگر نتیجه مناسب را در ترکیب این نوع درمان با داروهایی که قبلا استفاده می کردند گرفته اند. تاکنون هیچ گونه تداخل دارویی برای هیالورونیک اسید با داروهای دیگر گزارش نشده است ولی برای اطمینان بهتر است با پزشک معالج خود در این زمینه مشورت کنید.

شایع ترین عوارض جانبی درمان با هیالورونیک اسید چیست؟

عوارض جانبی مشاهده شده با تزریق هیالورونیک اسید شامل درد، تورم، احساس گرمی و قرمز شدن زانو، و در برخی موارد خارش و کبودی محل تزریق است. این عوارض خفیف بوده و طولانی مدت نبوده اند.

آیا می توان تزریق هیالورونیک اسید را مکرراً انجام داد؟

بله. تاکنون در تکرار تزریق هیالورونیک اسید هیچ گونه عوارضی گزارش نشده است. یک دوره تزریق (پنج باره) هیالورونیک اسید می تواند تا شش ماه درد را کاهش دهد. از آنجایی که آرتروز یک بیماری مزمن است، این روش درمانی با توصیه پزشک معالج می تواند تکرار شود.


DrAsadzade-diabetes-effects-knee-replacement-tn.jpg

وقتی آرتریت به حدی می رسد که راه رفتن یا بالا به پله ها بیش از حد دردناک می شود جراحی تعویض مفصل زانو می تواند راه حلی برای کمک به بازیافتن آزادی عمل دوباره شما شود. با این حال، این عمل جراحی مانند هر عمل دیگر خطراتی دارد که ممکن است در صورت ابتلا به دیابت، تشدید شوند.

با توجه به این که حدود نیمی از افراد مبتلا به دیابت نیز دارای مشکل آرتریت نیز هستند و ممکن است در آینده نیاز به تعویض یک زانو یا دو مفصل زانو شوند، شناخت میزان ارتباط این دو بیماری حائز اهمیت است.

 

عوارض مربوط به دیابت در جراحی تعویض مفصل

بر اساس دو تحقیق بعمل آمده در سال های 2014 و 2009 در دانشگاه سیچوان در چین و دانشگاه دوک در آمریکا، افراد مبتلا به دیابت به طور قابل توجهی بیشتر دچار عوارض بعد از عمل جراحی از قبیل عفونت زخم، سکته، ترومبوز ورید عمقی (لخته شدن خون)، شکستگی در اطراف ایمپلنت، و شل شدن مفصل می شوند؛ به ویژه اگر دیابت آنها از نوع کنترل شده نباشد.

به نظر می رسد که قند خون بالا -اصلی ترین عارضه دیابت- دلیل عمده عوارض جراحی است.

با این حال، در تحقیقات دانشگاهی بعمل آمده در سال 2013 ارتباطی بین دیابت و عوارض منفی عمل جراحی تعویض مفصل زانو یافت نشد. این مطالعه بر اساس تحلیل پرونده های پزشکی بیش از چهل هزار بیمار که بر روی آنها عمل جراحی تعویض مفصل زانو انجام شده بود، به انجام رسیده است.

محققان سه فاکتور اصلی در جراحی را در این تحقیق لحاظ نموده اند: عفونت عمیق، لخته شدن خون در پاها یا ریه ها و انجام مجدد جراحی (در صورت عدم موفقیت). آنها این سه فاکتور را در افراد مبتلا به دیابت کنترل شده و دیابت کنترل نشده مقایسه کردند. پس از غربال کردن داده ها بر اساس سن، جنسیت، وزن و سایر مشکلات جسمی بیماران، تفاوتی بین نتایج به دست آمده در افراد سالم و بیماران مبتلا به دیابت کنترل شده و دیابت کنترل نشده مشاهده نشد.

دکتر Hamdy استاد دانشگاه هاروارد در این زمینه هشدار می دهد: «اگر چه مطالعات فوق نشان می دهد که نیازی به تعویق زمان انجام جراحی در مبتلایان به دیابت کنترل نشده نیست، ولی بایستی در نظر داشته باشید که این مطالعه بر اساس بازنگری داده ها انجام شده و لذا اطلاعات بسیار مهمی از جمله نوع درمان دیابت، مدت ابتلا به دیابت و وضعیت کنترل دیابت در هنگام بستری شدن در بیمارستان را در نظر نگرفته است.»

دو مطالعه دیگر در کره جنوبی ارتباط بین کنترل قند خون و نتایج جراحی تعویض مفصل زانو را مورد بررسی قرار داده اند. این گزارش ها که در سال های 2013 و 2015 منتشر شده اند نشان می دهند احتمال بروز عفونت زخم در افرادی که سطح A1c آنها هشت و یا بالاتر بوده، در مقایسه با سایر افراد بالاتر است.

اگر چه تحقیقات بیشتری لازم است تا تأیید شود که دیابت و کنترل آن دقیقاً چطور ممکن است نتایج جراحی تعویض مفصل زانو را تحت تأثیر قرار دهد، ولی کماکان وضعیت دیابت بیمار باید به عنوان عاملی مهم در برنامه ریزی برای انجام جراحی تعویض مفصل در نظر گرفته شود.

 


DrAsadzade-joint-implant-allergy-1.jpg

هر سال بیش از یک میلیون جراحی تعویض مفصل ران و زانو انجام می شود که علت بیشتر آنها آرتروز است. این جراحی ها چنانچه با مطالعه قبلی و به درستی انجام شوند مطمئن و کارآمد هستند. با این حال در بعضی رسانه ها گزارش شده است که برخی بیماران نسبت به فلز به کار رفته در ایمپلنت های زانو و ران عکس العمل آلرژیک نشان داده اند. دکتر جاشوا جاکوبز رئیس بخش ارتوپدی دانشگاه Rush آمریکا در این زمینه می گوید آلرژی نسبت به ایمپلنت فلزی امری غیرمعمول در دنیای پزشکی است. دکتر جاکوبز در جلسه سالانه انجمن جراحان استخوان و جراحان سال 2012 مسئله حساسیت بدن بیماران به فلز ایمپلنت مفاصل را مطرح کرده بود و می گوید: «من فکر می کنم آلرژی به ایمپلنت فلزی ممکن است، اما این اتفاق بسیار نادر است».

 

مفصل های فلزی و آلرژی

قطعات پروتز استفاده شده برای جایگزینی زانو، مفصل ران یا مفصل شانه آسیب دیده، از فلز ساخته می شوند و یا در ساختار آنها فلز بکار رفته است. دلیل این امر دوام این قطعات در داخل بدن و بقا بدون خورده شدن تدریجی است. کروم، نیکل، کبالت، تیتانیوم و مولیبدن از رایج ترین فلزات مورد استفاده در ایمپلنت ها هستند. اغلب مفصل مصنوعی حاوی بیش از یکی از این انواع فلز است. تعداد بسیار کمی به یک یا چند فلز آلرژی دارند و آلرژی به نیکل شایع ترین نوع حساسیت به فلزات در بدن انسان است.

آنچه که کمتر مشخص شده است آمار میزان واکنش های آلرژیک در بیمارانی است که ایمپلنت فلزی در بدنشان دارند. مطالعات نشان داده است که در برخی از افراد مبتلا به آلرژی به فلزات، تماس فلز بکار رفته در ایمپلنت با مایعات بدن، باعث تحریک و ایجاد واکنش امنیتی می شود. هنگامی که گردش خون حاوی آثار این فلز به پوست بیمار می رسد، باعث ایجاد تحریک در اطراف محل ایمپلنت می شود که احتمالا به شکل تورم، جوش زدن یا تاول است.

این واکنش می تواند سیستمیک باشد، واکنش تاخیری در مواجهه با فلز، که توسط سلول های اختصاصی ایمنی در بدن به نام سلول های T به وجود می آید. موارد گزارش شده از بروز علائم آلرژی در تمام بدن تاکنون موثق نبوده اند. علائم واکنش آلرژیک تمام بدن (سیستمیک) گزارش شده در مواردی از این دست، شامل درد یا از فقدان حرکت در ناحیه مفصل ایمپلنت، ضعف یا خستگی، اسهال و سردرد بوده است. پزشکان معتقدند واکنش آلرژیک در تمام بدن بسیار نادر است.

 

آیا لازم است قبل از جراحی ایمپلنت آزمایش شوید؟

اگر می خواهید جراحی تعویض مفصل انجام دهید از پزشک خود بپرسید آیا نیازی به آزمایش حساسیت هست یا نه. از آنجا که آلرژی های فلزی نسبتاً نادر هستند، آزمایش قبل از جراحی تعویض مفصل برای همه توصیه نمی شود. دکتر جاکوبز معتقد است اگر در گذشته حساسیت پوستی به جواهرات فلزی داشته اید، بهتر است برای اطمینان از عدم آلرژی احتمالی آزمایش شوید.

 

آزمایش تشخیص آلرژی به فلزات

آزمایش رایج مورد استفاده برای تشخیص وجود آلرژی به فلزات، «تست پچ» یا Test patch است. در این آزمایش مقادیر بسیار کمی از فلزات مختلف روی پوست شما قرار داده شده و سپس با یک چسب مخصوص پوشش داده می شود. بعد از چند روز، پزشک چسب ها را برمی دارد و عکس العمل بدن را مورد بررسی قرار می دهد. اگر یک ناحیه تحریک شده باشد احتمالا به آن فلز آلرژی دارید. البته نتایج این نوع تست پوست 100٪ قطعی نیست و ممکن است نتیجه منفی یا مثبت به دست آمده از آن نادرست باشد.

 

منبع: مؤسسه ملی آرتروز آمریکا

 


سایت اختصاصی دکتر امید اسدزاده، متخصص ارتوپدی و جراحی زانو
هدف این وب سایت معرفی خدمات کلینیک دکتر اسدزاده و ارائه اطلاعات علمی مستند در زمینه ارتوپدی، روش های درمانی، اعمال جراحی و PRP است.

کلیه حقوق این سایت برای کلینیک ارتوپدی دکتر اسدزاده محفوظ است