لطفا صبر کنید ...



وبلاگ

لیست کلاسیک

DrAsadzade-psoriatic-arthritis-facts-myths.jpg

اردیبهشت ۳, ۱۳۹۷ آرتریتسبک زندگی0

علیرغم شیوع بالای این بیماری در جامعه، دانسته‌های عمومی درباره آرتریت پسوریاتیک یا Psoriatic arthritis بعضاً اشتباهند و ممکن است باعث اقدامات اشتباه در درمان آن شوند.

 

باور اشتباه اول: اگر ابتلا به پسوریازیس Psoriasis دارید، به آرتریت پسوریاتیک هم مبتلا می‌شوید.

در واقع کمتر از یک سوم بیماران پسوریازیس به آرتریت پسوریاتیک مبتلا می‌شوند. اگرچه پسوریازیس (که با پلاک‌های قرمز رنگ روی پوست همراه است) و آرتریت پسوریاتیک هر دو بیماری‌های منجر به تورم هستند، دلیلی وجود ندارد که ابتلا به این عوارض پوستی باعث حمله سیستم ایمنی بدن به مفاصل شود. حتی ممکن است بدون ابتلا به بیماری پوستی پسوریازیس، مبتلا به آرتریت پسوریاتیک شوید.

دکتر مرولا استاد دانشگاه هاروارد در این زمینه می‌گوید: اگر پسوریازیس دارید بهتر است برای آرتریت پسوریاتیک نیز معاینه شوید. احتمال ابتلا به آرتریت پسوریاتیک وجود دارد ولی اجتناب‌ناپذیر نیست.

باور اشتباه دوم: آرتریت پسوریاتیک با انجام یک نوع آزمایش قابل تشخیص است.

تشخیص این عارضه به سادگی انجام یک نوع آزمایش نیست. پزشکان معمولا این بیماری را بر اساس معاینه بدنی و توصیف علائم توسط بیمار تشخیص می‌دهند، که می‌تواند شامل سفتی مفصل، پسوریازیس و غیره باشد تا متوجه سطوح بالای تورم مفاصل شوند. در برخی موارد عکس‌های اشعه ایکس مفصل‌ها و ستون فقرات (به منظور تخمین میزان تخریب در مفاصل و یا پیشرفت بیماری) نیز برای این تشخیص به‌کار می‌رود.

باور اشتباه سوم: آرتریت پسوریاتیک بیشتر در خانمها و افراد مسن دیده می‌شود

این بیماری در هر سنی می‌تواند اتفاق بیافتد و در اکثر مبتلایان، در سنین بین 30 تا 50 سال تشخیص داده می‌شود. دکتر مرولا می‌گوید: سن پایین ابتلا به این بیماری می‌تواند باعث ناتوانی بیمار در انجام کارهای روزمره شود.

اگرچه آرتریت پسوریاتیک بیشتر در سنین میانسالی دیده می‌شود، اما کودکان و افراد مسن نیز ممکن است به آن مبتلا شوند. برخلاف دیگر بیماری‌های سیستم ایمنی، آرتریت پسوریاتیک به یک اندازه در خانم‌ها و آقایان مشاهده می‌شود.

باور اشتباه چهارم: آرتریت پسوریاتیک بیماری وخیم و ناتوان کنندهای است

درجه‌های مختلفی از شدت علائم آرتریت پسوریاتیک در بیماران مختلف دیده می‌شود و میزان التهاب لزوماً یکسان نیست. بر اساس تحقیقات بعمل‌آمده، بیماران با تورم زیاد مفاصل یا مبتلایان به پسوریازیس حاد (که بر روی ناخن ها، سر یا بخش هایی مانند زیربغل‌ها پلاک به‌وجود می‌آید) در معرض ابتلا به آرتریت پسوریاتیک شدید هستند.

با این وجود پیش‌بینی احتمال این که چه بیمارانی مبتلا به آرتریت پسوریاتیک معمول می‌شوند و چه کسانی به نوع حاد آن، امکان‌پذیر نیست.

باور اشتباه پنجم: آرتریت پسوریاتیک تنها بر روی مفاصل اثر دارد

علاوه بر تأثیرگذاری در مفاصل، این بیماری علائم دیگری نیز می‌تواند داشته باشد از جمله، خستگی، ورم انگشتان دست و پا، یوئیت یا التهاب بافت یوه چشم (Uveitis).

آرتریت پسوریاتیک علیرغم آن که تأثیر گسترده ای روی بدن می‌گذارد، به‌معنی از دست دادن شدید سلامت جسمانی نیست و لزوماً منجر به تخریب مفصل‌ها و معلولیت نیست. با وجود آن که علاج مشخصی برای این بیماری کشف نشده است، روش‌های درمانی مختلفی برای آن وجود دارد.

باور اشتباه ششم: دارو تنها درمان آرتریت پسوریاتیک است

داروهای مؤثر متعددی برای مقابله با آرتریت پسوریاتیک وجود دارد، از جمله متوترکسات (Methotrexate)، اتانرسپت (Etanercept یا Enbrel)، اینفلیکسیماب (Infliximab یا Remicade) و آدالیمومب (Adalimumab یا Humira). ولی علاوه بر درمان دارویی، تغییر در سبک زندگی نیز می‌تواند باعث مهار بیماری شود.

مانند دیگر انواع آرتریت، تمرین و ورزش باعث تقویت ماهیچه‌ها و حفاظت از مفاصل می‌شود. همچنین رژیم غذایی مناسب و پیشگیری از چاقی نیز برای مهار آرتریت پسوریاتیک مؤثر است.


DrAsadzade-arthritis-depression-facts-tn.jpg

بیماران مبتلا به آرتروز دوبرابر بیش از سایرین احتمال دچار شدن به افسردگی دارند. با در نظر گرفتن درد مزمن، و در برخی موارد ازکار افتادگی ناشی از آرتروز، این مسئله شاید چندان عجیب نباشد. اما ارتباط این دو عارضه پیچیده‌تر از این به نظر می‌رسد: خودِ التهاب در ایجاد افسردگی می‌تواند مؤثر باشد.

خبر خوب این است که رسیدگی و درمان افسردگی می‌تواند باعث افزایش کیفیت زندگی و حتی کاهش درد و تورم ناشی از آرتریت روماتوئید یا همان روماتیسم مفصلی شود.

 

افسردگی احتمال مرگ را دوبرابر می‌کند

افسردگی چیزی بیش از بی حوصلگی است و می‌تواند خطرناک باشد. بنا به نتایج تحقیق بعمل آمده در دانشگاه ایندیانا آمریکا، احتمال مرگ در مبتلایان به آرتریت روماتوئید که دچار افسردگی مداوم یا مکرر هستند، دو برابر بیش از دیگران است.

 

آه کشیدن، نشانه افسردگی می‌تواند باشد

آیا احتمال دارد افسرده باشید؟ تحقیق بعمل آمده در دانشگاه آریزونا آمریکا نشان می‌دهد آه کشیدن یکی از نشانه‌های اصلی افسردگی در بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید است. تکرر آه کشیدن در بین بیماران بررسی شده ارتباطی با میزان درد یا سوزش مفاصل نداشته است.

 

التهاب مفاصل می‌تواند نقش داشته باشد

میزان بالای فاکتور نکروز توموری آلفا (TNF-a) در خون با احتمال بالاتر افسردگی در بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید ارتباط مستقیم دارد؛ بنابراین احتمال دارد التهابی که باعث ایجاد آرتریت روماتوئید می‌شود باعث بروز افسردگی در بیماران نیز بشود.

برای درمان روماتیسم مفصلی عمدتاً داروهای ضد TNF تجویز می‌شوند، که علاوه بر آن احتمالا در کاهش برخی علائم افسردگی نیز نقش دارند.

 

درد و افسردگی هر دو نیازمند توجه هستند

دکتر متیوز کارشناس درد در این باره می‌گوید «اگر به درد توجه نشود، مقاومت بدن در برابر درمان افسردگی افزایش می‌یابد، و بالعکس.» هر دوی این مشکلات باید به صورت جدی مورد توجه قرار گیرند.

بیماران مبتلا به افسردگی شدید تحرک بدنی ندارند، تمام طول روز می‌نشینند و دائماً احساس حقارت می‌کنند؛ چیزی که درد و تصویر ذهنی آنها از درد را شدیدتر می‌کند.

 

با دکتر مطرح کنید

اصولاً پزشک شما باید درباره حالات روحی‌تان از شما سؤال کند، اما اگر اینطور نشد خودتان مسئله را مطرح کنید. در بسیاری از موارد بیماران بیشتر روی درد فیزیکی متمرکز می‌شوند و حالات روحی را مطرح نمی‌کنند.

بنا به تحقیقات انجام شده در دانشگاه کارولینای شمالی، تنها یک پنجم بیماران مبتلا به روماتیسم مفصلی و افسردگی، درباره افسردگی با پزشک‌شان صحبت می‌کنند. طبیعتاً چنانچه دکتر در این باره اطلاع نداشته باشد اقدامی‌برای درمان آن نیز نخواهد کرد.

 

درمان درد می‌تواند افسردگی را تسلی بدهد

هرچه میزان درد بیشتر باشد، احتمال مبتلا شدن به افسردگی نیز افزایش می‌یابد. به نظر می‌رسد بروز افسردگی پس از بروز درد بیشتر از جهت عکس آن اتفاق می‌افتد.

 

افسردگی، توانایی بدن برای مقابله با آرتریت روماتوئید را تحت تأثیر قرار می‌دهد

داروهای امروزی تأثیر بیشتری در درمان علائم آرتریت روماتوئید دارند، البته به شرطی که آنها را مصرف کنید.

دکتر برگمن رئیس بخش روماتولوژی بیمارستان تیلور در آمریکا می‌گوید «می‌دانیم که بیماران مبتلا به افسردگی کمتر به رژیم دارویی تجویز شده عمل می‌کنند و داروها را به طور نامنظم مصرف می‌کنند.» امری که به شدیدتر شدن درد و در نتیجه تشدید افسردگی منجر می‌شود.

 

مشاوره را جدی بگیرید

تحقیقات دانشگاهی مؤید این نکته هستند که «رفتار درمانی شناختی» روشی که با استفاده از رفتار درمانی، شناخت درمانی، و ترکیب درمانی این دو، تمرین آرامش، مهارت‌های کنار آمدن با مشکل و سازگاری با سوزش مفاصل را آموزش می‌دهد، می‌تواند در بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید باعث کاهش افسردگی شود.

 

داروهای ضدافسردگی می‌توانند کارساز باشند

بیماران با روماتیسم مفصلی می‌توانند بدون نگرانی داروهای ضدافسردگی را همراه با داروهای آرتریت روماتوئید مصرف کنند. برخی از این داروها تأثیر ضددرد نیز دارند.

 

ورزش می‌تواند به تسکین درد و تقویت روحیه کمک کند

بسیاری از مبتلایان به آرتریت روماتوئید به خاطر درد جسمانی در انجام حرکت‌های ورزشی با دشواری مواجه هستند. اما ورزش‌های هوازی مانند پیاده روی و شنا -و اگر این دو مقدور نیست، حرکات کششی نرم- باعث بهبود حرکت مفاصل و کاهش درد می‌شوند.

تحرک بدنی منجر به تقویت مواد شیمیایی مرتبط به شادی یا همان اندورفین ها در بدن می‌شود. اگر بتوانید ورزشی پیدا کنید که می‌توانید انجام دهید و از انجام آن لذت ببرید، قطعاً در درمان هر دو عارضه پیشرفت احساس خواهید کرد.

 

بهبود کیفیت خواب می‌تواند مفید باشد

بر طبق یافته‌های اخیر بسیاری از مبتلایان به روماتیسم مفصلی به دلیل درد مزن، خواب مناسبی ندارند و بریده بریده می‌خوابند. باید تلاش کنید کیفیت خواب‌تان را افزایش دهید تا درد و افسردگی تسکین یابد.

سلامت خواب مسئله ای کلیدی برای بیماران آرتریت روماتوئید است. هر شب در یک ساعتِ مقرر به خواب بروید، سه یا چهار ساعت قبل از خواب قهوه و سیگار مصرف نکنید، تلویزیون را بیرون از اتاق خواب بگذارید، و اتاق خواب را صرفاً به این کار اختصاص دهید تا خواب بهتری تجربه کنید.

 


DrAsadzade-arthritis-medicines-benefits-risks.jpg

اردیبهشت ۳, ۱۳۹۷ آرتریت0

تاکنون علاج قطعی برای بیماری های آرتریت روماتوئید (روماتیسم مفصلی)، آرتریت پسوریاتیک، اسپوندیلیت آنکیلوزانیا (روماتیسم ستون فقرات) و دیگر بیماری های التهابی پیدا نشده است. با این حال داروهای متعددی برای کاهش میزان فعالیت این بیماری ها و بهبود آنها وجود دارد که انواع آن به صورت مداوم در حال افزایش است.

هدف از تجویز این داروها، شروع درمان آنها بلافاصله پس از تشخیص است تا مانع صدمه دیدن مفاصل و اعضای بدن شوند. علاوه بر داروهایی که بیماری را متوقف یا کُند می‌کنند، ممکن است داروهایی مصرف کنید که درد و دیگر علائم بیماری را مهار می‌کنند. شما و پزشک معالج تان با در نظر گرفتن فواید و عوارض این داروها باید در مورد مصرف یا عدم مصرف این داروها تصمیم بگیرید. آنچه در ادامه می‌آید لیستی از پرکاربردترین این داروهاست که ممکن است پزشک تجویز کند و یا خودتان مستقیماً از داروخانه تهیه کنید.

 

استامینوفن

مزایا: استامینوفن دردهای خفیف تا متوسط را تسکین می‌دهد و تب را کاهش می‌دهد. قیمت آن معمولا پایین است، برای سیستم گوارش مشکلی ایجاد نمی‌کند و احتمال مشکلات قلبی را (برخلاف برخی دیگر از داروهای این لیست) افزایش نمی‌دهد.

معایب: این دارو در ترکیب صدها دارو مورد استفاده قرار می‌گیرد، و ممکن است بدون این که بدانیم بیش از حد از آن مصرف کنیم. مصرف بیش از حد استامینوفن به ریه آسیب می رساند. نوشیدن مشروبات الکلی می‌تواند این آسیب را افزایش دهد. مصرف استامینوفن اثری در درمان التهاب ندارد.

 

اپیوئیدها

مزایا: این دسته از داروها مسکن درد قوی هستند. علاوه بر آن ممکن است برای سرفه شدید یا توقف اسهال شدید نیز تجویز شوند.

معایب: مصرف این دسته از داروها ممکن است موجب سرگیجه، خواب آلودگی و یبوست شود. اگر آنها را برای بیش از یک مدت کوتاه مصرف کنید، ممکن است مجبور شوید میزان بیشتری برای تسکین همان درد مصرف کنید. اگر مصرف آنها را یکباره متوقف کنید، ممکن است احساس بیماری کنید (که به آن وابستگی فیزیکی می‌گویند). برخی افراد ممکن است در بلندمدت به این نوع داروها معتاد شوند.

داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (غیر کورتونی) یا NSAID

مزایا: این دسته از داروها درد را تسکین می‌دهند، تب را کاهش می‌دهند و با التهاب مقابله می‌کنند. دوزهای مختلفی از آنها با تجویز پزشک و یا بدون نسخه قابل تهیه است. آسپرین یکی از داروهای این خانواده است که مصرف آن در بیماران مبتلا به بیماری های قلبی و عروقی باعث کاهش احتمال سکته یا حمله قلبی می‌شود.

معایب: داروهای دیگر این دسته به جز آسپرین می‌تواند احتمال سکته یا حمله قلبی را افزایش دهد. تمام این داروها می‌توانند باعث مشکلات گوارشی شوند و در برخی موارد منجر به خون ریزی معده شوند.

کورتیکواستروئیدها (کورتون)

مزایا: داروهای کورتیکواستروئیدی مانند هورمون طبیعی کورتیزول در بدن باعث کاهش التهاب می‌شوند. داروهای استروئیدی باعث تسکین بلافاصله درد و تورم می شوند. همچنین سیستم ایمنی بند را کُند می‌کنند، که در کنترل بیماری های خود-ایمنی مؤثر است.

معایب: عوارض جانبی استروئیدها به روش استفاده، طول دوره استفاده، و میزان مورد استفاده بستگی دارد. برخی از عوارض جانبی این داروها شامل گلوکوم یا آب سیاه چشم (با افزایش فشار در چشم)، آب مروارید، احتباس آب یا احتباس مایعات در بدن، تغییرات رفتاری، افزایش میزان قند و چربی خون، افزایش اشتها، و نازک شدن استخوان ها و پوست است.

داروهای مرسوم ضد روماتیسمی‌ اصلاح کننده بیماری (DMARD)

مزایا: مصرف این داروها سیستم ایمنی بدن را سرکوب می‌کند و برای مقابله با انواع التهابی آرتریت به کار می‌روند. اثر عمده این داروها، کاهش علائم، کُند کردن روند رشد بیماری، و کُند کردن آسیب های استخوانی است. اکثراً به شکل قرص مصرف می‌شوند ولی در برخی موارد به صورت تزریقی (توسط خود بیمار) نیز تجویز می‌شوند.

معایب: از آنجا که این داروها سیستم ایمنی بدن را تضعیف می‌کنند، مقابله با عفونت ها را برای بدن سخت تر می‌کنند. همچنین احتمال بروز برخی از انواع سرطان ها را ممکن است تا حدودی افزایش دهند. دیگر عوارض جانبی این داروها در انواع مختلف آن متفاوت است، ولی به صورت کلی شامل مشکلات ریوی، کاهش تعداد گلبول های خون، اسهال، سردرد، ریزش مو، کاهش سطح انرژی، خارش و جوش، ناراحتی های گوارشی و کاهش وزن است. برای تأثیرگذاری این داروها لازم است به مدت چندین هفته مصرف شوند، و بر این اساس ممکن است پزشک شما در کنار این داروها، داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی و یا کورتون نیز تجویز کند تا اثر کوتاه مدت نیز به دست آید.

داروهای بیولوژیک ضد روماتیسمی‌ اصلاح کننده بیماری (Biologic DMARD)

مزایا: این دسته از داروها روی بخش بخصوصی از سیستم ایمنی تأثیر می‌گذارند و در توقف التهاب و کُند کردن روند رشد بیماری تأثیر مناسبی دارند.

معایب: این داروها به شکل قرص عرضه نمی‌شوند و به شکل تزریق وریدی قابل استفاده هستند. مصرف آنها توان بدن برای مقابله با جرم ها را تضعیف می‌کند و ممکن است باعث عود کردن بیماری های عفونی از قبیل سل یا هپاتیت نوع B شوند. برخی از این داروها ممکن است احتمال ابتلا به برخی انواع سرطان ها، ایست قلبی یا MS را افزایش دهند. عوارضی که در برخی بیماران با مصرف این نوع داروها دیده شده شامل سردرد، واکنش های حساسیتی در اطراف ناحیه تزریق (به شکل خارش، قرمز شدن، و تورم) و واکنش های تزریقی (مشکل تنفسی، ناهنجاری در ضربان قلب، جوش زدن، حالت تهوع و استفراغ) است.

داروهای بیولوژیک ضد روماتیسمی‌ اصلاح کننده بیماری (Targeted DMARD)

مزایا: این داروها به جای سرکوب تمام سیستم ایمنی بدن، روش بخصوصی در مهار آن به کار می‌برند. نتیجتاً عوارض جانبی این داروها در مقایسه با داروهای مرسوم ضد روماتیسمی‌ کمتر است. این داروها به شکل قرص عرضه می‌شوند و برای کسانی که نمی‌خواهند یا نمی‌توانند تزریق کنند مناسب است.

معایب: عوارض جانبی این داروها شامل تغییرات روحی، اسهال و یا ناراحتی سیستم گوارشی است. هر دارویی که سیستم ایمنی را تضعیف می‌کند توان بدن در مقابله با جرم ها را کاهش می‌دهد.


DrAsadzade-vitamin-d-deficiency-tn.jpg

ویتامین D یکی از مواد کلیدی در ایجاد استخوان های مقاوم است. تحقیقات بعمل آمده نشان می دهد کمبود این ویتامین در افرادی که قرص های کورتیکواستروئیدی -یا کورتون- مصرف می کنند دو برابر سایرین است. از آنجا که تجویز کورتیکواستروئیدها در مبتلایان به التهاب مفاصل امری معمول است، دریافت میزان کافی ویتامین D در این افراد از اهمیت بالایی برخوردار است.

این ویتامین به تنظیم سیستم ایمنی بدن و دفع بیماری ها کمک می کند. اگر داروهایی مصرف می کنید که سیستم دفاعی بدن را تضعیف می کنند، دریافت ویتامین D کافی می تواند میزان ابتلای شما به بیماری ها را کاهش دهد. این ویتامین سطح فسفر و کلسیم را تنظیم می کند، که به نوبه خود استخوانها و دندانها را مقاوم می کند. تحقیقات نشان می دهد خانم های با بالاترین میزان ویتامین D در مقایسه با خانم های با کمترین میزان ویتامین D سی درصد کمتر به آرتریت روماتوئید مبتلا می شوند.

کمبود ویتامین D چه پیامدهایی دارد؟

مهمترین عارضه ناشی از این نوع کمبود، نرمی استخوان یا Osteomalacia است که در کودکان به نام راشیتیسم شناخته می شود. استخوانهای شکننده و ماهیچه های ضعیف نیز می تواند از پیامدهای کمبود ویتامین D باشد. علائم دیگر شامل تَرَک استخوان لگن، درد و سوزش در استخوانها، پوسیدگی دندانها و ضعف شنوایی به دلیل نرم شدن استخوان درون گوش است.

اگر با فشار دادن بر روی استخوان جناغ سینه احساس درد می کنید یکی از دلایل آن می تواند کمبود این ویتامین باشد.

در ایران

علیرغم قرار داشتن ایران در کمربند بیابانی دنیا و دریافت میزان کافی نور خورشید، بنا بر آمارهای منتشر شده، ایران یکی از کشورهای با شیوع فقر ویتامین D است و این مسئله اهمیت برنامه ریزی برای جذب این ویتامین را بیشتر می کند. برخی آمارها حاکی است بیش از 50% ایرانیان کمتر از چهل سال، کمبود ویتامین D دارند.

 

راهکارها

اگر در آزمایش شما کمبود ویتامین D تشخیص داده شود، می توانید از این روش ها برای جبران آن استفاده کنید:

  • خود را در معرض تابش نور خورشید قرار دهید؛ یا حتی الامکان دست هایتان را، هر دو روز یک بار به مدت 10 تا 15 دقیقه بدون زدن کرم ضدآفتاب در مقابل نور خورشید بگذارید. اگرچه درباره میزان تابش نور خورشید برای جذب میزان کافی ویتامین D اختلاف نظر وجود دارد، اما این کار تولید ویتامین D در بدن را فعال می کند. بنابراین اگر جلوی نور آفتاب بایستید، روی صندلی لم بدهید یا قدم بزنید، تولید ویتامین D را استارت زده اید. کسانی که پوست تیره تری دارند باید بیشتر در معرض نور آفتاب باشند زیرا میزان جذب نور خورشید در پوست این افراد کمتر از دیگران است.
  • پنجره را باز بگذارید. اگر نمی توانید بیرون بروید، چند دقیقه کنار یک در یا پنجره باز بنشینید، زیرا بیشتر شیشه ها بخشی از نور خورشید که مولد ویتامین D است را فیلتر می کنند.
  • غذای دریایی بخورید. بسیاری از ماهی ها منبع ویتامین D هستند. اگر دسترسی به روغن کبد ماهی دارید، این نوع روغن یکی از بهترین منابع دریافت ویتامین D است.
  • مواد غذایی غنی شده با ویتامین D تهیه کنید. برخی مواد غذایی از جمله لبنیات به صورت غنی شده با ویتامین D تولید می شوند. روی بسته بندی این محصولات توضیحاتی در این مورد نوشته می شود.
  • در زمستان خانه نشین نشوید. با سرد شدن هوا و کوتاه تر شدن روزها، بسیاری افراد کمتر بیرون می روند و در معرض تابش خورشید قرار می گیرند. حتی الامکان سعی کنید در زمستان هرچند به مدت کوتاه از خانه بیرون بروید و یا رژیم غذایی با ویتامین D بیشتر مصرف کنید.
  • آزمایش بدهید. اگر کمبود ویتامین D داشته باشید بازیابی آن ممکن است چند ماه طول بکشد. بنابراین بهتر است پیش از انجام هرگونه تغییرات در سبک زندگی و رژیم غذایی، میزان ویتامین D بدنتان را بسنجید.
  • داروهای مصرفی تان را بشناسید. از پزشک یا داروخانه در مورد تأثیرات احتمالی داروهای مصرفی تان بر میزان ویتامین D بدن (و نیز دیگر مواد مورد نیاز بدن) سوال کنید.

DrAsadzade-cold-weather-osteoarthritis-tn.jpg

اردیبهشت ۳, ۱۳۹۷ آرتروزآرتریتسبک زندگی0

با آمدن فصل سرد و شروع شدن زمستان، افراد مبتلا به استئوآرتریت نگران می‌شوند که باز دردهای مفصلی و خشکی زانو شروع خواهد شد. این نگرانی ممکن است لذت این فصل زیبا را از برخی افراد بگیرد.

در این مطلب چند توصیه ساده داریم تا از بروز ناراحتی‌های احتمالی در مفصل زانو جلوگیری کنید:

  • لباس مناسب و گرم بپوشید

کمد لباستان را باز کنید و لباس‌های گرم را مرور کنید. بهترین گزینه استفاده از لباس‌هایی است که مفاصل شما را بیشتر پوشش می‌دهند. کت، پالتو، پولیور و جوراب‌های ضخیم از این دسته‌ هستند.

حتما از کلاه، شال و دست‌کش استفاده کنید. همچنین چکمه و پوتین. لازم نیست با مد روز حرکت کنید. فراموش نکنید که پاهایتان اگر خیس شوند دیگر گرم نخواهند بود.

  • در مورد گرمایش خسیس نباشید

با وضعیت فعلی بهای سوخت و سردی هوا، ممکن است برخی از افراد برای صرفه‌جویی در هزینه‌ها دمای موتورخانه، پکیج یا بخاری را در درجات کمتری قرار دهند و به فکر صرفه‌جویی باشند. این صرفه‌جویی گرچه معقول است اما برای بیماران مبتلا به آرتریت ممکن است گران تمام شوند.

دمای محیط را در حالتی که در آن احساس راحتی می‌کنید (نه بسیار گرم و نه بسیار سرد) قرار دهید.

  • پتوی خود را گرم کنید

یک فرد مبتلا به آرتریت نبایست بدون تشک یا پتوی برقی به استقبال فصل سرد برود. پتوی برقی بهترین وسیله برای گرک نگه‌ داشتن زانوی شما در حال استراحت و خواب است. از آنجایی که گرمای این وسایل بصورت موضعی است، ناراحتی زیادی نیز برای شما ایجاد نمی‌کند.

  • قبل از بیرون رفتن دو بار فکر کنید

بسیاری از ما، برای گذاشتن زباله بیرون ازمنزل یا صحبت کوتاه دم در با دوست و آشنا کت و شال و کلاه به سر نمی‌کنیم. اما دقت داشته باشید که در همین لحظات مفاصل آسیب‌دیده در معرض سرمای محیط هستند. پس قانونی را وضع و به آن پایبند باشید.

  • برف‌روبی؟ نه!

بسیاری ممکن است فکر کنند که هرگونه فعالیت برای آرتریت زانو خوب است اما آیا مجبور هستید فقط در هوای سرد بیرون از منزل فعال باشید؟ توصیه ما به پیدا کردن راه جایگزین است.

بسیار مهم است که برنامه ورزشی مناسبی برای خود در طول فصل زمستان داشته باشید چرا که ماندن در خانه ممکن است شما را ضعیف و تنبل بار آورد. اگر در تابستان از طرفدارهای پیاده‌روی عصرانه هستید، توصیه ما به شما تعطیل کردن و جایگزین کردن آن با فعالیت‌های ملایمتر در فصل زمستان است.

  • به خودتان برسید

همیشه چای، قهوه یا هر نوشیدنی گرم دیگری در دسترس داشته باشید. این نوشیدنی‌ها علاوه بر اینکه شما را گرم می‌کنند بهانه‌ی خوبی نیز برای شروع صحبت‌های دوستانه هستند.


DrAsadzade-knee-revision-surgeries-younger-ages.jpg

اردیبهشت ۳, ۱۳۹۷ آرتریتتعویض مفصل0

تعداد عمل های جراحی تعویض مفصل زانو در آمریکا در مقایسه با سالهای گذشته افزایش پیدا کرده و میانگین سنی بیمارانی که این نوع جراحی را انتخاب می کنند رو به جوانتر شدن است. با روند رو به رشد جایگزینی مفاصل زانوی آسیب دیده از آرتریت با تیتانیوم و پلاستیک، تعداد عمل های جراحی اصلاحی –جراحی مجدد زانوی عمل شده ناموفق- نیز در حال افزایش است. اگرچه آمار موفقیت در جراحی تعویض مفصل بالاست، اما زانوهای جایگزین شده مادام العمر نیستند.
نتایج تحقیقی که در نشست آکادمی جراحان ارتوپدی آمریکایی (AAOS) در سال 2014 ارائه شد، بیانگر افزایش تعداد جراحی های تعویض مفصل زانو بود. محققان با بررسی داده های بیش از دو میلیون بیمار آمریکایی که این عمل جراحی را انجام داده بودند دریافتند تعداد عمل های جراحی در طی ده سال اخیر 120% رشد داشته است.
پرشتاب تر از رشد تعداد کل جراحی های انجام شده، تعداد این جراحی در گروه های سنی جوان است. جراحی تعویض مفصل زانو در سنین 65 تا 84 سال در حدود 89% افزایش داشته است، در حالی که تعداد جراحی ها در سنین 45 تا 64 سالگی 188% بیشتر شده است.

خطر عمل جراحی مجدد
مطالعات نشان داده است 85% زانوهای تعویض شده در آمریکا 20 سال عمر دارند. تخمین AAOS این است که 10% بیماران عمل شده در آینده نیازمند جراحی مجدد خواهند بود.
برخی از جراحی های مجدد نسبتاً جزئی هستند؛ مثلا زمانی که یکی از اجزای ایمپلنت نیازمند جایگزینی است. اما بسیاری از این عمل ها مستلزم حذف و جایگزینی کل ایمپلنت زانوست. عمل های مجدد معمولا طولانی و پیچیده هستند، نیاز به مهارت های بالای جراحی دارند و به ندرت قادر به بازگرداندن عملکرد طبیعی و محدوده حرکت طبیعی زانو هستند.

چرا آمار جراحی های مجدد افزایش یافته است؟
محققان دانشگاه کالیفرنیا در سان فرانسیسکو (UCSF) دلایل نیاز به جراحی مجدد را در بین 302 هزار جراحی انجام شده در طی یک دوره پنج ساله ارزیابی کردند. شایعترین علل جراحی مجدد، عفونت مفصل و سست شدن ایمپلنت است، وقتی پیوند بین ایمپلنت و استخوان منجر موفقیت آمیز نیست. بخش کمتری از عمل های مجدد به دلیل شکستگی استخوان های حول ایمپلنت و استئولیز (خورده شدن استخوان در اطراف مفصل مصنوعی) انجام می شود.
اگر چه پیشرفت ایمپلنت ها و تکنیک های جراحی باعث کاهش میزان سستی ایمپلنت شده اما میزان عفونت در مقایسه با دهه های قبل کاهش نیافته است. این امر تا حدودی به سبک زندگی بیماران مربوط می شود. دکتر Bozic رئیس تیم محققان این مقاله می گوید: «مشخص شده است سیگار کشیدن، دیابت، چاقی مفرط و تغذیه نامناسب باعث بالا رفتن خطر عفونت می شود. میزان مشکلات به وجود آمده در بیماران با شاخص BMI بالای 40 به مراتب بالاتر از بقیه است. بیماران با شاخص BMI بین 30 تا 40 نیز ریسک بالاتری نسبت به بقیه دارند.»

زمان مناسب تعویض مفصل زانو
تعداد رو به افزایش بیماران رده های سنی جوانتر علاقه مند به عمل تعویض مفصل زانو تبدیل به یک معضل برای پزشکان شده است. دکتر Drew یکی از محققان ارشد تحقیقات فوق می نویسد: «اگر بیماری با درد فلج کننده و زانوی از کار افتاده در سنین زیر 47 سال به ما مراجعه کند، آیا باید از او بخواهیم تا جایی که می تواند صبر کند و سپس عمل تعویض مفصل انجام دهد تا احتمال نیاز به عمل مجدد کاهش یابد، یا عمل تعویض مفصل را باید انجام دهیم، درد را از بین ببریم و بیمار به را زندگیش بازگردانیم، با علم به این که این شخص پس از 20 سال نیازمند عمل جراحی مجدد خواهد بود؟ پاسخ به این سوال بسیار دشوار است.»

به جای تعجیل در تصمیم به جراحی، بیماران رده های سنی جوانتر می توانند از روش های درمانی جایگزین از جمله تزریق موضعی کورتیکواستروئیدها و مسکن ها استفاده کنند. پایین آوردن وزن نیز تأثیر قابل توجهی در کاهش فشار وارد به مفصل های آسیب دیده دارد و منجر به نتایج بهتر در جراحی تعویض مفصل می شود.


DrAsadzade-diabetes-effects-knee-replacement-tn.jpg

وقتی آرتریت به حدی می رسد که راه رفتن یا بالا به پله ها بیش از حد دردناک می شود جراحی تعویض مفصل زانو می تواند راه حلی برای کمک به بازیافتن آزادی عمل دوباره شما شود. با این حال، این عمل جراحی مانند هر عمل دیگر خطراتی دارد که ممکن است در صورت ابتلا به دیابت، تشدید شوند.

با توجه به این که حدود نیمی از افراد مبتلا به دیابت نیز دارای مشکل آرتریت نیز هستند و ممکن است در آینده نیاز به تعویض یک زانو یا دو مفصل زانو شوند، شناخت میزان ارتباط این دو بیماری حائز اهمیت است.

 

عوارض مربوط به دیابت در جراحی تعویض مفصل

بر اساس دو تحقیق بعمل آمده در سال های 2014 و 2009 در دانشگاه سیچوان در چین و دانشگاه دوک در آمریکا، افراد مبتلا به دیابت به طور قابل توجهی بیشتر دچار عوارض بعد از عمل جراحی از قبیل عفونت زخم، سکته، ترومبوز ورید عمقی (لخته شدن خون)، شکستگی در اطراف ایمپلنت، و شل شدن مفصل می شوند؛ به ویژه اگر دیابت آنها از نوع کنترل شده نباشد.

به نظر می رسد که قند خون بالا -اصلی ترین عارضه دیابت- دلیل عمده عوارض جراحی است.

با این حال، در تحقیقات دانشگاهی بعمل آمده در سال 2013 ارتباطی بین دیابت و عوارض منفی عمل جراحی تعویض مفصل زانو یافت نشد. این مطالعه بر اساس تحلیل پرونده های پزشکی بیش از چهل هزار بیمار که بر روی آنها عمل جراحی تعویض مفصل زانو انجام شده بود، به انجام رسیده است.

محققان سه فاکتور اصلی در جراحی را در این تحقیق لحاظ نموده اند: عفونت عمیق، لخته شدن خون در پاها یا ریه ها و انجام مجدد جراحی (در صورت عدم موفقیت). آنها این سه فاکتور را در افراد مبتلا به دیابت کنترل شده و دیابت کنترل نشده مقایسه کردند. پس از غربال کردن داده ها بر اساس سن، جنسیت، وزن و سایر مشکلات جسمی بیماران، تفاوتی بین نتایج به دست آمده در افراد سالم و بیماران مبتلا به دیابت کنترل شده و دیابت کنترل نشده مشاهده نشد.

دکتر Hamdy استاد دانشگاه هاروارد در این زمینه هشدار می دهد: «اگر چه مطالعات فوق نشان می دهد که نیازی به تعویق زمان انجام جراحی در مبتلایان به دیابت کنترل نشده نیست، ولی بایستی در نظر داشته باشید که این مطالعه بر اساس بازنگری داده ها انجام شده و لذا اطلاعات بسیار مهمی از جمله نوع درمان دیابت، مدت ابتلا به دیابت و وضعیت کنترل دیابت در هنگام بستری شدن در بیمارستان را در نظر نگرفته است.»

دو مطالعه دیگر در کره جنوبی ارتباط بین کنترل قند خون و نتایج جراحی تعویض مفصل زانو را مورد بررسی قرار داده اند. این گزارش ها که در سال های 2013 و 2015 منتشر شده اند نشان می دهند احتمال بروز عفونت زخم در افرادی که سطح A1c آنها هشت و یا بالاتر بوده، در مقایسه با سایر افراد بالاتر است.

اگر چه تحقیقات بیشتری لازم است تا تأیید شود که دیابت و کنترل آن دقیقاً چطور ممکن است نتایج جراحی تعویض مفصل زانو را تحت تأثیر قرار دهد، ولی کماکان وضعیت دیابت بیمار باید به عنوان عاملی مهم در برنامه ریزی برای انجام جراحی تعویض مفصل در نظر گرفته شود.

 


DrAsadzade-inflammation-food-ingredients-tn-1.jpg

اگر به تورم مفاصل مبتلا هستید بدن شما مستعد التهاب است. مواد غذایی که مصرف می کنید نه تنها می تواند باعث التهاب شود بلکه می تواند منجر به مشکلات مزمن دیگری از قبیل چاقی، بیماری های قلبی و دیابت نیز بشود. توصیه می کنیم پس از مشورت با پزشک معالج خود، حتی الامکان از مصرف مواد غذایی معرفی شده در این مطلب خودداری کنید.

 

  1. شکر

مقاومت در برابر دسرها، شیرینی ها، شکلات و حتی آبمیوه برای بسیاری دشوار است. با این حال، بنا به گزارش نشریه American Journal of Clinical Nutrition شکر فرآوری شده می تواند باعث آزاد شدن سیتوکین شود که نوعی پیام رسان التهابی در بدن است. شکر با نام های متفاوتی ممکن است در لیست مواد بکار رفته در خوراکی ها ذکر شود؛ بنابراین حواستان به اسم هایی از قبیل فراکتوز، ساکاروز و اسامی مشابه در بسته بندی مواد غذایی باشد.

 

  1. چربی های اشباع شده

مطالعات متعدد پزشکی تأیید کننده این مطلب هستند که مصرف چربی های اشباع شده باعث التهاب بافت چربی در بدن می شود که شاخصی برای بیماری های قلبی است و بعلاوه باعث وخامت التهاب مفاصل می شود. پیتزا و پنیر از مهمترین منابع چربی اشباع شده در سبد غذایی هستند. علاوه بر آن گوشت ها (به خصوص گوشت قرمز)، مواد لبنی پرچرب، ماکارونی ها و دسرهای ساخته شده با غلات هستند.

 

  1. چربی های ترانس

اولین بار دپارتمان سلامت عمومی دانشگاه هاروارد از دهه نود میلادی زنگ خطر جدی در مورد پیامدهای مصرف چربی های ترانس را به صدا در آورد. این نوع چربی که عامل افزایش التهاب سیستمی شناخته شده، در فست فود و غذاهای سرخ شده، خوراکی های بسته بندی شده، بیسکویت ها و امثال آن وجود دارد. بر این اساس بهتر است از مصرف مواد غذایی که با استفاده از روغن هیدورژنه تهیه شده است خودداری کنید.

 

  1. اسیدهای چرب امگا 6

اسیدهای چرب امگا 6 نوعی از اسید چرب هستند که برای رشد بدن ضروری هستند. بدن نیازمند میزان متناسبی از اسیدهای چرب امگا 3 و امگا 6 است. مصرف بیش از اندازه امگا 6 بدن را وادار به ساختن مواد شیمیایی التهاب ساز می کند. منبع این نوع اسیدهای چرب را در روغن های ساخته شده از ذرت، آفتابگردان، دانه انگور، سویا و روغن نباتی، مایونز و مواد مشابه در سالاد می توان یافت.

 

  1. کربوهیدرات های فرآوری شده

آردهای سفید، برنج سفید و سیب زمینی های سفید و بسیاری دیگر از انواع غلات تصفیه شده، کربوهیدرات فرآوری شده محسوب می شوند. مصرف فزاینده کربوهیدرات های فرآوری شده در حال پیشی گرفتن از چربی ها به عنوان عامل اصلی افزایش چاقی و سایر بیماری های مزمن است. این مواد با میزان بالای ترکیبات گلوکزی که دارند باعث تولید «محصولات نهایی Glycation پیشرفته» (AGE) می شوند که تحریک کننده التهاب در بدن است.

 

  1. مونوسدیم گلوتامات (MSG)

مونوسدیم گلوتامات نوعی ماده افزودنی غذایی است که در برخی فست فودها، سوپ های آماده و سوسیس و کالباس به کار می رود. این ماده شیمیایی تحریک کننده دو نوع عامل التهابی مهم در بدن و همچنین مضر برای سلامت کبد است.

 

  1. آسپارتام (Aspartame)

آسپارتام یک ماده شیرین کننده مصنوعی بدون ساخارید است که در هزاران ماده غذایی در سراسر جهان مورد استفاده قرار می گیرد. مطالعات بعمل آمده در مورد مضرات این ماده متناقض است و تأثیر آن بر بیمارانی که مبتلا به بیماری خود-ایمنی هستند ناشناخته است. اگر به این ماده حساسیت داشته باشید، سیستم ایمنی بدن به آن به عنوان یک عامل خارجی مضر حمله می کند، که به نوبه خود باعث ایجاد التهاب می شود.

 

  1. الکل

مصرف الکل و زیاده روی در آن عملکرد کبد را تضعیف می کند، فعل و انفعالات بین اعضای بدن را مختل می کند، و می تواند باعث التهاب شود.

 

برای مقابله با التهاب مفاصل چه نوع رژیم غذایی باید در پی گرفت؟

پرهیز از غذاهایی که باعث التهاب می شوند، مصرف بیشتر میوه ها و سبزیجات، استفاده از ماهی به عنوان منبع اصلی تأمین پروتئین، و دریافت میزان بیشتر امگا 3 می تواند منجر به تغییرات قابل توجهی در کاهش علائم آرتریت شود.

 


سایت اختصاصی دکتر امید اسدزاده، متخصص ارتوپدی و جراحی زانو
هدف این وب سایت معرفی خدمات کلینیک دکتر اسدزاده و ارائه اطلاعات علمی مستند در زمینه ارتوپدی، روش های درمانی، اعمال جراحی و PRP است.

کلیه حقوق این سایت برای کلینیک ارتوپدی دکتر اسدزاده محفوظ است